آنچه آدمى را به مقامات و احوال كه در حدود هزار منزل است - اوّل آن منزل بيدارى و آخر آن مقام فناست - مىرساند ، هدايت است .
آنچه آدمى را از آلودگىها پاك و به پاكىها آراسته مىنمايد ، هدايت است ، آنچه آدمى را به مقام قرب حق و مقام خشنودى مولا از عبد و به مقام حيات الهى و انسانى مىرساند ، هدايت است .
عمر گرانمايه كه بيش از يك بار در اختيار شما نيست ، بيهوده صرف نكنيد ، با عمر آنگونه معامله نكنيد كه هنگام مرگ - به فرمودهء قرآن مجيد - با يك دنيا حسرت فرياد بزنيد : پروردگارا ! ما را برگردان و به ما عمر دوباره كرامت كن تا به عمل صالح دست بزنيم و در جواب بگويند : ساكت شو اين حرف بىحقيقتى است كه مىزنى و به دنبال مرگ عالم برزخ است .
بياييد به انبيا و امامان عليهم السلام رو كنيد و دست به دامن معلمى بزنيد كه شما را بدان طرف رهنمون باشد ، با اشكى روان و دلى سوزان به پيشگاه دوست رو كنيد و از حضرتش مقام با عظمت هدايت را بخواهيد كه سايل از اين درگاه هرگز محروم نمىشود .
اين فقير در مقام مناجات با دوست اين چنين سروده :
الهى اى كريم بنده پرور * گدايت را مكن محروم از اين در
تو اى صبح اميد مانده از راه * مرا هم كن عنايت قلب آگاه
زبانم را به ذكرت باز گردان * دلم با عشق خود دمساز گردان
بخوان دل را به كوى آشنايى * گدايم من كرامت كن نوايى
ز غير خود دلم را شستشويى * مشامم را ز عطر عشق بويى
به الطاف تو من اميدوارم * به جز تو صاحبى ديگر ندارم
ز پا افتادهاى را شاد گردان * تو از بند غمش آزاد گردان