بگو : خداى يكتاست . بگو : آيا سرپرستان و معبودانى به جاى او انتخاب كردهايد كه اختيار هيچ سود و زيانى را براى خودشان ندارند [ چه رسد براى شما ؟ ] بگو : آيا نابينا و بينا يكسانند يا تاريكى و نور برابرند ؟ يا آنان شريكانى براى خدا قرار دادند [ به خيال آن كه ] مانند آفرينش خدا چيزى آفريدهاند ، آن گاه آفريدهء خدا و آفريدهء شريكان بر آنان مشتبه شده ؟ بگو :
آفرينندهء همه چيز فقط خداست و تنها او يكتاى پيروز است .
نبوّت
در بسيارى از آيات خوانديد كه خداوند يكتا خدايى است عالم ، حكيم ، مالك و مرّبى . با توجّه به اين اوصاف نمىتوان عالم و آدم را عبث و بيهوده دانست ، بايد از خلقت عالم و آدم مقصودى حكيمانه و عادلانه در كار باشد و با دقّت در اين واقعيّت نتيجه مىگيريم كه مقصود حق از عالم وآدم تكامل و رشد است و همانطورى كه خداى بزرگ تمام موجودات جهان را لباس هستى و تحقّق پوشانده ، بايد راه رشد و هدايت را نيز در اختيار موجودات بگذارد .
در قرآن و سنّت و نيز در تحقيقاتى كه بر محور قرآن و سنّت انجام گرفته و نظام عالم و حيات آدم هم نشان مىدهد ، راه رشد براى جهان منحصر به اتّصال جهان به هدايت تكوينى و براى انسان علاوه بر هدايت تكوينى موقوف به هدايت تشريعى است .
هدايت تشريعى يعنى راهنمايى بندگان در تمام شؤون حيات ، به برنامههايى كه به خير دنيا و آخرت آنان است و چون خدا ديده نمىشود و بندگان در اين زمينه به طور مستقيم راهى به حضرتش ندارند ، به ناچار شايستگان از عباد حق و تربيتشدگان حضرت مولا كه داراى مقام عصمت و برترى عقل و علم و عمل