ابراهيم خليل را بين چه مىگويد : از بتپرستى شكايت مىكند كه :
[
وَ اجْنُبْنِي وَ بَنِيَّ أَنْ نَعْبُدَ الْأَصْنامَ ]
« 1 » .
و من و فرزندانم را از پرستش بتها دور بدار .
از آن مىترسيد كه مبادا مشرك شود :
[
وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ]
« 2 »
.
و او هرگز از مشركان نبود .
او را برى كردند ازنفس و هوىپرستى تا شكر كرد كه :
[
إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ ]
« 3 »
.
من به دور از انحراف و با قلبى حقگرا همهء وجودم را به سوى كسى كه آسمانها و زمين را آفريد ، متوجه كردم و از مشركان نيستم .
چون تسليم حق شد ، او را حنيفاً مسلماً درست آمد .
دريغا كه خداى تعالى همهء اهل اسلام را با خود مىخواند كه :
[
وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعا إِلَى اللَّهِ وَ عَمِلَ صالِحاً وَ قالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ ]
« 4 »
.
و خوش گفتارتر از كسى كه به سوى خدا دعوت كند و كار شايسته انجام دهد و گويد : من از تسليم شدگان [ در برابر فرمانها و احكام خدا ] هستم ، كيست ؟
هامش
( 1 ) - ابراهيم ( 14 ) : 35 .
( 2 ) - بقره ( 2 ) : 135 .
( 3 ) - انعام ( 6 ) : 79 .
( 4 ) - فصّلت ( 41 ) : 33 .