عبارت است از : دقّت قبل از عمل و توجّه به اصل عمل .
نظر اوّل : دقت قبل از عمل
اما دقّت قبل از عمل به اين است كه بنگرد و ببيند كه عملى كه از او سرمىزند و دل و نيّتش به خاطر آن تحريك شده و پر از شوق گرديده ، آيا فقط به خاطر خداست يا براى خوشآمد هواى نفس و پيروى از شيطان است .
در اينجا بايد در اجراى عمل عجله نكند ، تا علّت انجام عمل با كمك نور حق براى او كشف شود ؛ اگر معلوم شد علّت تحريك نفس به عمل عشق خداست و آدمى نظرى جز جلب نظر او ندارد انجام دهد و اگر علّت تحريك غير خداست ، جداً در انجام عمل از خداوند حاضر و ناظر و پروردگار مراقب خجالت بكشد و انجام و عمل را رها كرده و نفس را به رغبت عملى كه براى خدا نيست ملامت كند ! !
به نفس هشدار دهد : چرا مىخواهى عملى را انجام دهى كه مورد توجّه دوست نيست و عاقبتى جز افتضاح و رسوايى ندارد ؟
در خبر آمده : براى تمام حركات انسان اگرچه خيلى كوچك باشد سه پرونده باز مىكنند و يا سه نوع سؤال از انسان مىكنند : عمل را براى چه انجام دادى ؟
و چگونه انجام دادى ؟ و براى كه انجام دادى ؟
آرى ، از او مىپرسند كه انجام عمل بر تو لازم بود كه به امر مولايت باشد ، آيا به همين خاطر براى عمل برخاستى ، يا ميل و همّتت به عمل به خاطر شهوت و هوى بود ؟ و اين عمل را با كمك نور معرفت و علم انجام دادى يا از روى جهل و ظن ؟
و در مرحلهء سوّم سؤال مىكنند : اين كار را خالص براى حق انجام دادى كه به قول خود كه بارها گفتى « لا إله إلّا اللّه » وفا كرده باشى پس اجر و مزدت برعهده او لازم باشد ، يا براى خوش آمدن مردم تا اجرت را از آنان بگيرى ، يا براى رسيدن به مال و منال دنيا تا نصيبى كه در دنيا به تو داده شد مزد عملت حساب شود ؟ !