و دل سختش نرم گرديد و نورى تابان درخشيدن گرفت كه راه را براى او روشن ساخت و در پرتو آن نور راه را پيمود و درهاى رحمت الهى را يكى پس از ديگرى به روى او گشوده مىشد ، او را به در سلامت و دربار اقامت كشاند و در قرارگاه امن و آسايش ، با كمال آرامش تن ، پاى برجا بماند ؛ زيرا دل خود را در راه رضا و خشنودى پروردگار خود به كار بست .
در جاى ديگر مىفرمايد :
إِنَّ مِنْ أَحَبِّ عِبادِ اللّهِ إِلَيْهِ عَبْداً أَعانَهُ اللّهُ عَلى نَفْسِهِ . . . فَاسْتَشْعَرَ الْحُزْنَ وَتَجَلْبَبَ الْخَوْفَ ، فَزَهَرَ مِصْباحُ الْهُدى فى قَلْبِهِ . . .
قَدْ خَلَعَ سَرابيلَ الشَّهَواتِ ، وَتَخَلّى مِنَ الْهُمُومِ إِلّا هَمّاً واحِداً انْفَرَدَ بِهِ ، فَخَرَجَ مِنْ صِفَةِ الْعَمى وَمُشارَكَةِ أَهْلِ الْهَوى ، وَصارَ مِنْ مَفاتيحِ أَبْوابِ الْهُدى وَمَغاليقِ أَبْوابِ الرَّدى ، قَدْ أَبْصَرَ طَريقَهُ وَسَلَكَ سَبيلَهُ ، وَعَرَفَ مِنارَهُ وَقَطَعُ غِمارَهُ ، وَاسْتَمْسَكَ مِنَ الْعَرى بِأَوْثَقِها ، وَمِنَ الْجِبالِ بِامْتَنِها ، فَهُوَ مِنَ الْيَقينِ عَلى مِثْلِ ضَوْءِ الشَّمْسِ « 1 » .
به راستى كه محبوبترين بندگان خدا نزد حضرتش بندهاى است كه خدا او را در پيكار با هواهاى نفس يارى فرموده باشد ، پس حزن و اندوه را شعار خود ساخته و بر دل خود جامهاى فراگير از ترس خدا پوشانيده باشد . . .
اين هنگام است كه چراغ هدايت در دلش فروزان گردد و از جامههاى شهوتهاى نفس خالى و از همهء خواستهها تهى گشته بجز يك خواسته كه تنها آن را وجههء همّت خود قرار داده باشد .
هامش
( 1 ) - نهج البلاغة : خطبه 86 ، فى بيان صفات المتقين ؛ بحار الأنوار : 2 / 56 ، باب 11 ، حديث 36 .