[ وَمِثالُ هذِهِ الأُصُولِ الثَّلاثَةِ كَالْحَرَمِ وَالْمَسْجِدِ وَالْكَعْبَةِ فَمَنْ دَخَلَ الْحَرَمَ امِنَ مِنَ الْخَلْقِ ، وَمَنْ دَخَلَ الْمَسْجِدِ امِنَتْ جَوارِحُهُ أَنْ يَسْتَعْمِلَها فى الْمَعْصِيَةِ ، وَمَنْ دَخَلَ الْكَعْبَةَ امِنَ قَلْبُهُ مِنْ أَنْ يَشْغَلَهُ بِغَيْرِ ذِكْرِ اللّهِ ]
مثال خوف و رجا و محبّت همانند حرم و مسجد و كعبه است . كسى كه وارد منطقه حرم مىشود از آزار خلق درامان است ؛ زيرا وارد در حريم ، بسيارى از برنامههاى عادى بر او حرام و ممنوع است چه رسد به برنامهها تحريم شده ، چنان كه وارد شده به حرم از ديگران درامان است ، وارد شده به منطقه خوف از عذاب دنيا و آخرت درامان است ، چرا ؟ براى اين كه خائف از مقام خدا قائم به امر و نهى الهى است و اجراى دستورهاى خداوند بهترين منطقه امن از خزى دنيا و عذاب آخرت است .
كسى كه وارد مسجدالحرام شود ، در حقيقت وارد مركز معشوق و منطقهء محبوب شده است ، قرآن دربارهء وارد به مسجد مىگويد : [
وَ مَنْ دَخَلَهُ كانَ آمِناً ]
مهمان دوست و وارد به حضور مولا مگر كارى غير از خواسته مولا انجام مىدهد ، مگر ممكن است جوارح او آلوده به معصيت شود ، آنجا كه علّتى و سببى براى گناه يافت نمىشود ، آنجا فقط جاى توجه به محبوب و انجام خواستههاى اوست . و به همين خاطر مجرى برنامهء دوست به حضرت او حُسن ظنّ پيدا كرده و قلبش از اميد