قسمتهاى بدن توزيع مىكند . اكسيژن ، غذا را در سلولهاى مختلف آهسته با حرارتى ضعيف مىسوزاند و اسيد كربونيك و بخار آبِ پديد آمدهء از آن ، خارج مىشود . به همين جهت وقتى از راه شوخى گفته مىشود : فلانى مثل تنوره آتش مىكشد ، حقيقت درستى اظهار شده است ؛ چون گاز اسيد كربونيكى كه بر اثر احتراق غذا در سلولها ايجاد مىشود ، داخل ريه مىگردد و با تنفّس بعدى از بدن خارج شده و به هواى محيط برمىگردد .
امام صادق عليه السلام در ضمن شناساندن خداى متعال از طريق آثار خداوندى به مفضّل مىفرمايد :
كيست كه شُشها را چنان آفريده كه بدون هيچ درنگ ، پيوسته هواى خارج را بگيرد و به تمام نقاط بدن برساند ؟ ريه اگر اندكى از حركت باز ايستد و هواى پاك و صاف خارج را به بدن نرساند آدمى تلف مىگردد ، آيا ممكن است اين امورى كه هريك مصلحتى بزرگ و حكمتى سترگ دارد خود به خود و بدون هيچ خالقى حكيم به اين نظم و ترتيب صحيح ، موجود شود ؟
بدين ترتيب كليّه جانوران اكسيژن استنشاق مىكنند و اسيد كربونيك بيرون مىدهند .
از خواصّ ديگر اكسيژن كه آن را براى حيات ضرورى مىسازد آن است كه فعل و انفعالاتى ، در ساير عناصر موجود در خون به وجود مىآورد .
از طرف ديگر به طورى كه مىدانيم زندگى نباتات بسته به همان مقدار كم اسيد كربونيكى است كه در هوا موجود است و نباتات با آن تنفّس مىكنند . برگ نباتات در حكم ريه انسانى است كه در زير حرارت آفتاب اسيد كربونيك را به عنصر كربن و اكسيژن تجزيه مىكند و اكسيژن را در هوا رها مىسازد و كربن در تنهء نباتات باقى مىماند و با هيدروژنى كه از ريشه به ساقه و شاخهها مىرسد تركيب مىگردد و بر
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 278
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٢٧٨