زندگانى در زمين بر آنها استوار است .
از ميان ميليونها احتمال ، حتى يك احتمال هم نمىرود كه همهء اين گازها در آن واحد در سيّارهاى جمع شوند و مقدار و كيفيّت آنها هم به طورى متعادل باشد كه براى حيات كافى به نظر برسد .
از طريق علمى توضيحى دربارهء اين راز طبيعت نمىتوان داد و اگر هم بخواهيم بگوييم همهء اين نظم و ترتيبات تصادفى است ، بر خلاف منطق رياضى كه بر دو دو تا چهارتا است - به اين معنى كه هر نظمى ناظمى دارد و هر حركتى محركى - استدلال كردهايم « 1 » .
اين گوشهاى از اسرار و منافع يك جزء از اجزاى غير قابل شمارش جهان يعنى اكسيژن است ؟ آيا وقتى با اين ديد به عنايت و محبّت و لطف و مهربانى به انسان نظر شود و از اين طريق هم راه معرفت طى شود حاصل عشق به آن وجود مقدّس نمىگردد ؟ ! و راستى چه عالى است كلام امام صادق عليه السلام دربارهء عارفان و عشق آنان كه مىفرمايد : وَالْحُبُّ فَرْعُ الْمَعْرَفةِ
قوّهء هاضمه
2 - تا به حال صدها و هزارها كتاب دربارهء هاضمه و كيفيّت كار دستگاه گوارش نگاشته شده است ؛ ولى هر سال كشفيّات جديدى در اين زمينه منتشر مىشود كه گويى با موجود جديدى رو به رو مىشويم كه در گذشته هرگز او را تجربه نكردهايم .
موضوع هميشه تازگى دارد و توجّه انسان را به خود جلب مىكند .
اگر ما جهاز هاضمه را به يك آزمايشگاه شيميايى تشبيه كنيم و مواد غذايى را كه
هامش
( 1 ) - راز آفرينش انسان : 37 - 44 .