3 - توجّه به آيات و رواياتى كه دربارهء اميد رسيده است .
در مسئله رفتار خداوند با انسان كه چگونه از باب لطف و محبّتش او را آفريده و چه اسرارى در آفرينش او به كار برده و چه نعمتهايى بدون اين كه مستحق باشد به او ارزانى داشته هزاران كتاب نگاشته شده است . در حالى كه اين همه كتاب هرگز نتوانسته حتّى گوشهاى از محبّتهاى آن وجود مقدّس را نسبت به انسان بازگو كند .
چگونه مىتوان در چند صفحهء محدود و با فكرى ناقص و نارسا عنايت او را نسبت به بندگان بازگو كرد !
سفارشهاى امام صادق عليه السلام به مفضّل
در اينجا به خلاصهاى از فرمايش امام صادق عليه السلام كه نشانگر لطف خداى متعال به بندگان است و آن حضرت براى « مفضّل » بيان كردهاند اشاره مىكنيم تا پس از مطالعه اين سطور ، از خواب غفلت بيدار شده ، و آن همه ابر تيره را از روى چهره آن همه محبّت آن حضرت كنار زده و چراغ پر نور اميد در دلهايمان روشن گردد .
و اين اميد باعث مىشود به دامن رحمتش درآويخته و به سوى مقام قرب جنابش به پرواز آييم .
اى مفضّل ! اول عبرتها تدبيرى است كه ، حق تعالى در رحم مادر دربارهء جنين مبذول مىدارد ، در حالى كه او پنهان است در سه ظلمت يعنى تاريكى شكم ، تاريكى رحم و تاريكى بچهدان . هنگامى كه در طلب غذايى ، دفع اذيّتى و بلايى و يا جلب منفعتى و دفع مضرّتى چارهاى ندارد ؛ پس به سوى او از خون حيض ، آن مقدار كه غذاى او شود ، جارى مىشود . چنانچه آب غذا مىشود و پيوسته اين غذا به او مىرسد تا خلقتش تمام مىشود و بدنش مستحكم ، پوستش براى تحمّل فشار هوا آماده و آن چنان قدرت مىگيرد كه از سردى و گرمى درامان بماند .