[ وَالرَّجاءُ فَرْعُ الْيَقينِ ]
اميد به خدا
دوّمين اصلى كه زندگى عارفان بر محور آن مىچرخد ، « اميد » است . اميد به لطف حق . اميد به رحمت دوست . اميد به عنايت او . اميد به خداوندى كه بدون درخواست از او ، انسان را از فيض وجود بهرهمند نمود و از ابتداى تكوين نطفه ، تا بيرون رفتن از دنيا ، در همهء شؤون حيات ، آدمى را غرق در نعمت و لطف و عنايت خود فرموده است .
اميدِ انسان به حضرت دوست ، ميوهء يقين او به واقعيّتهايى است كه از خداوند مهربان نسبت به انسان صادر شده است . و اين اميد يكى از بهترين سرمايههاى معنوى است كه با كمك آن ، انسان به كمالاتى كه ما فوق تصوّر است مىرسد .
اميد شيرينترين ميوهاى است كه قلب انسان چشيده و برترين سرمايهاى است كه آدمى به وسيلهء آن سودمندترين تجارت را انجام داده است .
براى به دست آوردن يقينى كه سازندهء اميد است بايد سه حقيقت را در نظر گرفت :
1 - رفتار خداوند با انسان .
2 - برخورد حضرت حق با گنهكاران پشيمان .