[ « 24 » وَ قَدْ قَصَّرَ بِيَ السُّكُوتُ عَنْ تَحْمِيدِكَ وَ فَهَّهَنِيَ الْإِمْسَاكُ عَنْ تَمْجِيدِكَ وَ قُصَارَايَ الْإِقْرَارُ بِالْحُسُورِ لَا رَغْبَةً - يَا إِلَهِي - بَلْ عَجْزاً « 25 » فَهَا أَنَا ذَا أَؤُمُّكَ بِالْوِفَادَةِ وَ أَسْأَلُكَ حُسْنَ الرِّفَادَةِ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اسْمَعْ نَجْوَايَ وَ اسْتَجِبْ دُعَائِي وَ لَا تَخْتِمْ يَوْمِي بِخَيْبَتِي وَ لَا تَجْبَهْنِي بِالرَّدِّ فِي مَسْأَلَتِي وَ أَكْرِمْ مِنْ عِنْدِكَ مُنْصَرَفِي وَ إِلَيْكَ مُنْقَلَبِي إِنَّكَ غَيْرُ ضَائِقٍ بِمَا تُرِيدُ وَ لَا عَاجِزٍ عَمَّا تُسْأَلُ وَ أَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ . ]
اكنون نبود زبان سخن ، مرا از سپاسگزاريت ناتوان ساخته و خوددارى از بزرگداشتت ، مرا عاجز و ناتوان كرده ، و نهايت قدرتم اين است كه به درماندگى از سپاست اقرار كنم .
اى خداى من ! اين درماندگى از سپاس نه از بىرغبتى ؛ بلكه از ناتوانى من است . اينك منم كه آمدن به درگاه تو را قصد مىكنم ، و از حضرتت توقع پذيرايى نيك دارم . پس بر محمد و آلش درود فرست ، و رازم را بشنو ، و دعايم را مستجاب كن ، و روزم را به نوميدى ختم مفرما ، و نسبت به گداييم ، دست ردّ به سينهام نزن ، و رفتنم را از نزدت ، و بازگشتم را به سويت گرامى دار ؛ زيرا هر چه را اراده كنى ، از انجامش دچار سختى نمىشوى ، و در برآوردن آنچه از تو خواسته شود ، عاجز نمىباشى ، و تو بر هر كارى توانايى ، و حول و قوّهاى نيست
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحه 49
پدیدآورندگان: شيخ حسين انصاريان
ص۴۹