ورطهء سقوط و هلاكت مىكشانيم تا عاقبت به عذاب دنيا و آخرت دچار شوند . ]
مىفرمايد :
هُوَ الْعَبْدُ يَذْنِبُ الذَّنْبَ فَتُجَدَّدَ لَهُ النِّعْمَةُ مَعَهُ تُلْهيه تِلْكَ النِّعْمَةُ عَنِ الْاسْتِغْفارِ مِنْ ذلِكَ الذَّنْبِ . « 1 »
بندهء گنهكارى است كه پس از انجام گناه ، خداوند اورا مشمول نعمتى قرار مىدهد ، ولى او نعمت را به حساب خوبى خودش گذاشته و از استغفار در برابر گناه غافلش مىسازد .
و نيز در روايتى ديگر مىفرمايد :
انَّ اللَّهَ اذا ارادَ بِعَبْدٍ خَيْراً فَاذْنَبَ ذَنْباً اتْبَعَهُ بِنِقْمَتِهِ وَ يُذَكِّرَهُ الْاسْتِغْفارَ وَ اذا اراد بِعَبْدٍ شَرَّاً فَاذْنَبَ ذَنْباً أَتْبَعَهُ بِنِعْمَةٍ لِيُنْسِيَهُ الْاسْتِغْفارَ وَ يَتَمادى بِها . « 2 »
هر گاه خداوند خير بندهاى را بخواهد ، به هنگامى كه گناهى انجام مىدهد او را گوشمالى مىدهد تا به ياد توبه بيفتد و هنگامى كه شرّ بندهاى را ( بر اثر اعمالش ) بخواهد ، موقعى كه گناهى مىكند نعمتى به او مىبخشد تا استغفار را فراموش نمايد و به آن ادامه دهد .
هامش
( 1 ) - الكافى : 2 / 452 ، حديث 3 ؛ بحار الأنوار : 5 / 218 ، باب 8 ، حديث 11 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 5 / 217 ، باب 8 ، حديث 9 ؛ الكافى : 2 / 452 ، حديث 1 .