[ « 20 » مَا أَكْثَرَ تَصَرُّفَهُ فِي عَذَابِكَ وَ مَا أَطْوَلَ تَرَدُّدَهُ فِي عِقَابِكَ وَ مَا أَبْعَدَ غَايَتَهُ مِنَ الْفَرَجِ وَ مَا أَقْنَطَهُ مِنْ سُهُولَةِ الْمَخْرَجِ عَدْلًا مِنْ قَضَائِكَ لَا تَجُورُ فِيهِ وَ إِنْصَافاً مِنْ حُكْمِكَ لَا تَحِيفُ عَلَيْهِ « 21 » فَقَدْ ظَاهَرْتَ الْحُجَجَ وَ أَبْلَيْتَ الْأَعْذَارَ وَ قَدْ تَقَدَّمْتَ بِالْوَعِيدِ وَ تَلَطَّفْتَ فِي التَّرْغِيبِ وَ ضَرَبْتَ الْأَمْثَالَ وَ أَطَلْتَ الْإِمْهَالَ وَ أَخَّرْتَ وَ أَنْتَ مُسْتَطِيعٌ لِلمُعَاجَلَةِ وَ تَأَنَّيْتَ وَ أَنْتَ مَلِيءٌ بِالْمُبَادَرَةِ ]
چه بسيار دگرگونىهايى كه در عذابت براى او هست ، و چه بسيار زمان طولانى و درازى كه در عرصهء كيفرت رفت و آمد خواهد داشت ، و فرج و گشايش از چنين انسانى چه اندازه دور است ، و از رهايى يافتن از جهنّم به آسانى و سهولت ، چه بسيار نااميد است . اين مجازاتها ، بر اساس عدالت در حكم توست كه در آن ستم نمىكنى ، و از انصاف در فرمان توست كه ظلمى در آن روا نمىدارى . همانا حجتهايت را براى بيدارى مردم ، پى در پى آوردى و دليل و عذرت را به سوى آنان فرستادى ، و تهديدت را يادآور شدى ، و در ترغيب بندگان به ايمان و عمل ، لطف و مدارا را به كار گرفتى ، و براى بيدارى آنان مثلها زدى ، و مهلت به مردم را طولانى كردى . كيفر را به تأخير انداختى ، در حالى كه بر شتابِ به عذاب توانا بودى ، و فرصت دادى در صورتى كه بر عجله قدرت داشتى .
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 42
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٤٢