يُخْتَمَ لِلْمَرءِ عَمَلُهُ بِالشَّقاءِ . « 1 »
خوشبختى حقيقى اين است كه كار انسان به خوشبختى برسد و بدبختى حقيقى اين است كه كار آدمى به بدبختى ختم شود .
امام كاظم عليه السلام دربارهء حديث نبوى صلى الله عليه و آله كه فرمودهاند :
الشَّقِىُّ مَنْ شَقِىَ فِى بَطْنِ امِّهِ ، وَ السَّعيدُ مَنْ سَعِدَ فِى بَطْنِ امِّهِ . « 2 »
به ابن ابى عمير فرمودند :
الشَّقِىُّ مَنْ عَلِمَ اللَّهُ وَ هُوَ فِى بَطْنِ امِّهِ انَّهُ يَسْتَعْمِلُ اعْمالَ الْاشْقِياءِ ، وَ السَّعيدُ مَنْ عَلِمَ اللَّهُ وَ هُوَ فِى بَطْنِ امِّهِ انَّهُ يَسْتَعْمِلُ اعْمالَ السُّعَداءِ . « 3 »
كسى كه بدبخت است ، زمانى كه در شكم مادرش قرار دارد خداوند مىداند او در آينده كارها و اعمال شقاوتمندان را خواهد كرد و كسى كه خوشبخت باشد در شكم مادرش ، خداوند مىداند كه او در آينده اعمال و رفتار سعادتمندان را انجام خواهد داد .
به عبارتى روانتر : خداوند نتيجهء اعمال كردار انسان را مىداند و اين انسان ، در اعمال و كردار خود مختار محض است كه مىتواند خود را در زمرهء سعادتمندان و يا شقاوتمندان سوق دهد .
نشانههاى سعادت و شقاوت در روايات
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 68 / 364 ، باب 90 ، حديث 3 ؛ معانى الأخبار : 345 ، حديث 1 .
( 2 ) - عوالى اللآلى : 1 / 35 ، حديث 19 ؛ تفسير القمى : 1 / 227 .
( 3 ) - بحار الأنوار : 5 / 157 ، باب 6 ، حديث 10 ؛ التوحيد ، شيخ صدوق : 356 ، باب 58 ، حديث 3 .