وَ إِذِ ابْتَلَى إِبْرَ هِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنّى جَاعِلُكَ لِلنّاسِ إِمَامًا قَالَ وَ مِن ذُرّيَّتِى قَالَ لَايَنَالُ عَهْدِى الظلِمِينَ » « 1 »
و [ ياد كنيد ] هنگامى كه ابراهيم را پروردگارش به امورى [ دشوار و سخت ] آزمايش كرد ، پس او همه را به طور كامل به انجام رسانيد ، پروردگارش [ به خاطر شايستگى ولياقت او ] فرمود : من تو را براى همهء مردم پيشوا و امام قرار دادم . ابراهيم گفت : و از دودمانم [ نيز پيشوايانى برگزين ] .
[ پروردگار ] فرمود : پيمان من [ كه امامت و پيشوايى است ] به ستمكاران نمىرسد .
در برخى از آيات آن مرد الهى در رديف اخيار و صالحان و قانتان و صدّيقان و صابران و وفا كنندگان برشمرده شده است ؛ زيرا در عرصهء آزمايشهاى سختى قرار گرفت و سربلند و موفّق بيرون آمد . حضرت ابراهيم عليه السلام در هر آزمايشى كه موفّق مىشد به مقامى مىرسيد . در مرحلهء نخست عبداللّه شد سپس به مقام نبى اللّه و پس از آن رسول اللّه و خليل اللّه و در نهايت به مقام امامت و رهبرى مردم منصوب گرديد .
سپس مقام امامت را براى نسل خود هم درخواست كرد ولى پاسخ شنيد كه : اين مقام ، عهدى الهى است كه به انسان شايسته عطا مىشود .
آيهء فوق مقام امامت را « عهد » و پيمان معرّفى كرده است . ا گر كسى به عهد خداوند وفادار بماند و اطاعت نمايد ، خداوند هم قول يارى و پيروزى را وفا خواهد كرد .
و نيز اين آيه از جمله آياتى است كه پشتوانهء فكرى و اعتقادى شيعه مىباشد كه امام بايد معصوم باشد و مقام امامت به ظالم و منافق نخواهد رسيد . و با انتخاب
هامش
( 1 ) - بقره ( 2 ) : 124 .