لَهُما فِى الْإِسْلامِ نَصِيباً . « 1 »
سه نفرند كه خداوند در روز قيامت با آنان سخن نمىگويد و به صداقت آنان مهر تأييد نمىزند و عذابى دردناك دارند :
هر كه به دروغ ادّعاى امامت از جانب خدا كند و هر كه امام از جانب خدا را انكار كند و هر كه بپندارد كه اين دو فرد از اسلام بهرهاى دارند .
و نيز فرمود :
مَنِ ادَّعَى الْامامَةَ وَ لَيْسَ مِنْ أَهْلِها فَهُوَ كافِرٌ . « 2 »
هر كه ادّعاى امامت كند در حالى كه شايستگى آن را ندارد ، كافر است .
و نيز فرمود :
مَنْ خَرَجَ يَدْعُو النَّاسَ وَ فِيهمْ مَنْ هُوَ أَفْضَلُ مِنْهُ فَهُوَ ضالٌّ مُبْتَدِعٌ . « 3 »
هر كه قيام كند و مردم را به اطاعت خويش دعوت نمايد ؛ با اينكه در ميان آنان برتر از او هست ، چنين شخصى گمراه و بدعت گذار است .
در تاريخ اسلام بعضى در كنار ائمه اطهار عليهم السلام ادّعاى مقام امامت و ولايت نمودند و اكنون هم ادامه دارد ؛ براى خويش مذهب و فرقه ساختند و گروهى از مردم نادان و ساده لوح را از دين خدا خارج كردهاند ، و به صف باطل و نفاق پيوستند .
هامش
( 1 ) - الكافى : 1 / 373 ، حديث 4 ؛ بحار الأنوار : 25 / 113 ، باب 3 ، حديث 10 .
( 2 ) - الكافى : 1 / 372 ، حديث 2 ؛ بحار الأنوار : 25 / 112 ، باب 3 ، حديث 7 .
( 3 ) - بحار الأنوار : 25 / 115 ، باب 3 ، حديث 18 ؛ غيبة النعمانى : 115 .