جان كسى كه در زمين فساد مىكند و يا براى جان مردم ارزشى قائل نيست ، بىارزش است . تجاوز به حقوق يك فرد ، تهديد امنيّت جامعه است و كسى كه مسلمانان را تهديد كند و به روى آنها اسلحه بكشد هر چند قتل و غارتى صورت نگيرد ، باز هم مفسد در زمين است و توبه او در حق اللّه اثر ندارد نه حق النّاس و رضايت صاحبان حق باقى است . حتى هر گونه داد و ستد و بهرهگيرى از اموال او هم نامشروع است .
محمد بن حسن صفّار به امام حسن عسگرى عليه السلام نوشت :
رَجُلٌ إِشْتَرى مِنْ رَجُلٍ ضَيْعَةً أَوْ خادِماً بِمالٍ اخَذَهُ مِنْ قَطْعِ الطَّرِيقِ أَوْ مِنْ سَرِقَةٍ هَلْ يَحِلُّ لَهُ ما يَدْخُلُ عَلَيْهِ مِنْ ثَمَرَةِ هَذِهِ الضَّيْعَةِ أَوْ يَحِلُّ لَهُ أَنْ يَطَأَ هذا الْفَرْجَ الّذى اشْتَراهُ مِنْ السَّرِقَةِ أَوْ مِنْ قَطْعِ الطَّرِيقِ . فَوَقَّعَ عَلَيْهِ السَّلامُ : لا خَيْرَ فى شَىءٍ ، أَصْلُهُ حَرامٌ وَ لايَحِلُّ اسْتِعْمالُهُ . « 1 »
شخصى از مردى ملك كشتزارى يا خدمتكارى را با مالى كه از راهزنى يا دزدى گرفته ، مىخرد ، آيا ميوه و محصول آن كشاورزى و آميزش با آن كنيز حلال است يا نه ؟ حضرت نوشتند : هيچ خيرى در آن نيست ؛ اصلش حرام و استفاده از آن هم حلال نيست .
مدّعيان باطل امامت
دانشمندان در تعريف امامت به طور جامع و حقيقى گفتهاند :
امامت يعنى پيشوايى و زمامدارى كلّى و كامل در تمام امور دينى و دنيوى .
خداوند منّان در قرآن مجيد ، امامت را منصب و مقامى بلند مرتبه و خطير قرار داده است و خطاب بر پيامبر خويش حضرت ابراهيم عليه السلام مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - الكافى : 5 / 125 ، حديث 8 ؛ وسائل الشيعة : 17 / 86 ، باب 3 ، حديث 22048 .