لِقاءَهُ فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ لِقاءَ مَنْ أَحَبَّ لِقاءَهُ وَ يَكْرَهُ لِقاءَ مَنْ يَكْرَهُ لِقاءَهُ . « 1 »
اى پسر مسعود ! آرزويت را كوتاه گردان و چون صبح كردى ، بگو : من روز را به شب نخواهم رساند و چون شب درآمد ، بگو : من تا صبح زنده نخواهم ماند .
و بر جدايى از دنيا همّت گمار و ديدار خداوند را دوست بدار و ديدار او را ناخشنود مدان ، همانا خداوند از ديدار كسى كه ديدار او را دوست دارد ، خشنود است و از ديدار كسى كه او را دوست ندارد ، خرسند نيست .
انس از پيامبر عزيز اسلام صلى الله عليه و آله نقل مىكند كه فرمود :
هر كه ديدار خدا را دوست داشته باشد خدا نيز ديدار او را دوست مىدارد . و هر كه ديدار خدا را خوش نداشته باشد خدا نيز ديدار او را خوش ندارد .
عرض كردند : اى رسول خدا ! همهء ما مرگ را ناخوش داريم ! فرمود : اين ربطى به ناخوش داشتن مرگ ندارد ، بلكه مؤمن چون زمان مرگش فرا رسد ، بشارت دهندهاى از جانب خدا مىآيد و او را به آنچه به سويش مىرود بشارت مىدهد . در اين هنگام براى او چيزى محبوبتر از اين نيست كه به ديدار خدا برود بنابراين ديدار خدا را دوست دارد و خدا هم ديدار او را دوست مىدارد . اما گنهكار چون زمان مرگش فرا رسد ، سرنوشت بدى كه در انتظار اوست پيش او مىآيد ، از اين رو از ديدار خدا ناخشنود است و خدا هم از ملاقات او بيزار است . « 2 » همچنين در اخبار حضرت داود عليه السلام آمده است كه خداوند عز و جل به او وحى فرمود :
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 74 / 103 ، باب 5 ، حديث 1 ؛ مكارم الأخلاق : 451 .
( 2 ) - كنز العمال : 15 / 566 ، حديث 42198 ؛ تفسير ابن كثير : 4 / 108 ، ذيل آيهء 31 - 32 سورهء فصّلت .