[ « 10 » أَشْكُو إِلَيْكَ يَا إِلَهِي ضَعْفَ نَفْسِي عَنِ الْمُسَارَعَةِ فِيمَا وَعَدْتَهُ أَوْلِيَاءَكَ وَ الْمُجَانَبَةِ عَمَّا حَذَّرْتَهُ أَعْدَاءَكَ وَ كَثْرَةَ هُمُومِي وَ وَسْوَسَةَ نَفْسِي « 11 » إِلَهِي لَمْ تَفْضَحْنِي بِسَرِيرَتِي وَ لَمْ تُهْلِكْنِي بِجَرِيرَتِي أَدْعُوكَ فَتُجِيبُنِي وَ إِنْ كُنْتُ بَطِيئاً حِينَ تَدْعُونِي ]
اى خداى من ! از ناتوانى وجودم ، نمىتوانم نسبت به آنچه به دوستانت وعده دادى شتاب ورزم ، و از آنچه دشمنانت را از آن برحذر داشتى ، دورى كنم ، و از اندوه زيادم و وسوسهء نفسم ، به تو شكايت مىكنم .
خداى من ! به خاطر زشتى باطنم رسوايم مكن ، و به گناهم هلاكم مساز . تو را مىخوانم و تو مرا اجابت مىكنى ؛ گر چه هنگامى كه تو مرا مىخوانى ، در اجابتت كندى مىكنم .
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 265
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٢٦٥