[ « 13 » إِلَهِي فَلَا تَحْرِمْنِي خَيْرَ الْآخِرَةِ وَ الْأُولَى لِقِلَّةِ شُكْرِي وَ اغْفِرْ لِي مَا تَعْلَمُ مِنْ ذُنُوبِي « 14 » إِنْ تُعَذِّبْ فَأَنَا الظَّالِمُ الْمُفَرِّطُ الْمُضَيِّعُ الْآثِمُ الْمُقَصِّرُ الْمُضَجِّعُ الْمُغْفِلُ حَظَّ نَفْسِي وَ إِنْ تَغْفِرْ فَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ]
خداى من ! به خاطر كمى شكرم از خير آخرت و دنيا محرومم مكن و گناهانى كه از من خبر دارى بيامرز . اگر مرا عذاب كنى ، من همان ستمكار ، مقصّر ، ضايع كننده ، گناهكار ، كوتاهى كننده ، سست رأى ، و ساده لوح و كودن نسبت به نصيب و بهرهء خويشم و اگر مرا بيامرزى ، تو مهربانترى مهربانانى !
مناجات
من كه هر لحظه زار مىگريم * از غم روزگار مىگريم
دلبرى بود در كنار مرا * كرد از من كنار مىگريم
از غم غمگسار مىنالم * وز فراق نگار مىگريم
دوش با شمع گفتم از سرِ سوز * كه من از عشق يار مىگريم
ماتم بخت خويش مىدارم * زان چنين سوگوار مىگريم
با چنين خنده گريهء تو ز چيست * كز تو بس دل فكار مىگريم
داشتم گفتِ دلبرى شيرين * زو شدم دور زار مىگريم
چون عراقى حديث او بشنيد * زارتر من ز پار مىگريم
( فخرالدين عراقى )