ظاهر ، معناى اول منظوراست ؛ زيرا به رخ كشيدن از جانب خداوند عيب نيست ، بلكه انگيزهاى براى شكر و اطاعت از او مىشود .
اين اوصاف مخصوص خداوند بزرگوار است كه منّت خود را با ذلّت و كيفر ، تلخ نمىكند و گاهى پاداش اخروى را به مزد دنيايى مىفروشد و دچار خسران مىشود .
از اين رو امام سجّاد عليه السلام در فرازى از دعاى طلب حوائج ، به درگاه خداوند متعال مىفرمايد :
« وَ يَا مَنْ لَا يَبِيعُ نِعَمَهُ بِالْأَثْمَانِ وَ يَا مَنْ لَا يُكَدِّرُ عَطَايَاهُ بِالامْتِنَانِ » « 1 » اى آنكه نعمتهايت را به بها نمىفروشى . اى خدايى كه عطاهايت را به كدورت منّت آلوده نمىكنى .
و در فراز ديگرى مىفرمايد :
« وَ عَلِمْتُ أَنَّ كَثِيرَ مَا أَسْالُكَ يَسِيرٌ فِي وُجْدِكَ ، وَ أَنَّ خَطِيرَ مَا أَسْتَوْهِبُكَ حَقِيرٌ فِي وُسْعِكَ ، وَ أَنَّ كَرَمَكَ لَا يَضِيقُ عَنْ سُؤَالِ أَحَدٍ ، وَ أَنَّ يَدَكَ بِالْعَطَايَا أَعْلَى مِنْ كُلِّ يَدٍ » « 2 » دانستم كه خواستهء من از تو هر چند زياد باشد در كنار دارائيت بسيار ناچيز است و چشمداشت فوق العاده من به بخششت در جنب توانايى تو حقير است و دايرهء بزرگواريت از تقاضاهاى هيچ كس تنگ نمىشود و دست عطايت از هر دستى برتر است .
بنابراين كه منّت گذارى از سوى بندگان عادتى ناپسند است ، نبايد زيبايى و شيرينى احسان و لطف را با منّت و اذيّت فاسد نمود .
هامش
( 1 ) - صحيفه سجاديه : دعاى 13 .
( 2 ) - صحيفه سجاديه : دعاى 13 .