خواست كه من بر اثر گرفتارى نمىتوانم اكنون از تو پذيرايى كنم . من چند شتر در فلان نقطه دارم ، قبول زحمت كن بهترين آنها را بياور تا قربانى كنم . ميهمان رفت و شتر لاغرى با خود آورد .
ابوذر به او گفت : به من خيانت كردى ، چرا چنين شترى آوردى ؟ او در جواب گفت : من فكر كردم روزى به شترهاى ديگر نيازمند خواهى شد .
ابوذر گفت : روز نياز من زمانى است كه از اين جهان چشم فرو مىبندم و در قبرم مىگذارند ، چه بهتر كه براى آن روز ذخيره كنم با اينكه خداوند فرموده است :
لَن تَنَالُواْ الْبِرَّ حَتَّى تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَ » « 1 »
هرگز به [ حقيقتِ ] نيكى [ به طور كامل ] نمىرسيد تا از آنچه دوست داريد انفاق كنيد . « 2 » از اين رو رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمايد :
اهل معروف و احسان كنندگان در دنيا ، در آخرت نيز اهل احسان باشند .
پرسيدند : اين چگونه باشد ؟ حضرت فرمود : خداوند از راه لطف منّت نهد و ايشان را ببخشايد و آنها حسنات خود را به مردم عطا كنند و آنان به اين سبب به بهشت روند . پس هم در دنيا و هم در آخرت اهل احسان هستند . « 3 »
هامش
( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 92 .
( 2 ) - مجمع البيان فى تفسير القرآن : 2 / 343 ؛ تفسير الثعلبى : 3 / 111 .
( 3 ) - بحار الأنوار : 71 / 412 ، باب 30 ، حديث 25 ؛ ثواب الأعمال : 182 .