امير المؤمنين على عليه السلام مىفرمايد :
صِيامُ القَلْبِ عَنِ الْفِكْرِ فى الآثامِ افْضَلُ مِنْ صِيامِ الْبَطْنِ عَنِ الطَّعامِ . « 1 »
اگر انسان موفّق شود قلب را از انديشهء گناه پاك و مطهّر نگاه دارد بهتر از آن است كه فقط شكم را از خوردن و آشاميدن باز دارد .
هنگامى دستيابى به چنين مرحلهاى ، ميسّر است كه انسان بتواند بر پليدى و پستى گناهان ، چنان اشراف پيدا كرده ، و به عوارض سوء آنها آگاه شود ، كه هرگز فكر و ذهن او به سوى گناه نرود ، از طرفى آن چنان اقتدارى بر انديشهء خود پيدا كند كه راه گناه را بر خيال و تصوّر خود ببندد .
با وجوب چنين واجبات عبادى ، در واقع خداوند منتّى بر انسان گذاشته كه راه و رسم صحيح زندگى را به او بياموزد و در سايهء اين واجبات عبادى ، ملكهء تقوى براى او حاصل شود و روح او در سايهء اين تقوى لطافت پيدا كند .
خاطرهاى دربارهء رياضت نفس
شهيد بهشتى رحمه الله خاطرهء جالبى از مسافرت خود در اين زمينه مىگويد :
« يكى از مشاهدات خودم را بگويم : وين پايتخت اتريش از شهرهاى توريستى است و از مراكز ديدنى آن كاخ سلاطين اتريش است . آخرين امپراتور آن « فرانتس يوزف اول » است . در بازديد از آن كاخ ، بخشى بود مربوط به حرم سرا كه در آن تخت و وسايل خواب و اتاقهاى خواب قرار داشت . در دفترچهء راهنمايى كه براى بازديد كنندگان تهيّه شده بود ، نوشته شده بود كه امپراتور در مواقعى كه طبق برنامه به اندرون مىرفت و در حرم سرا زندگى مىكرد ، بسيارى از اوقات و ساعاتش را در اتاق اختصاصىاش مىگذراند ، آن اتاق خصوصياتى داشت . در اين اتاق يك تخت
هامش
( 1 ) - غرر الحكم : 176 ، حديث 3365 .