فرما .
رعايت حق رمضان
براى شناخت حق ماه مبارك رمضان و اهتمام در اداى حق آن بايد بينديشيم هدف از روزه چه بوده و چرا خداوند اين ماه را گرامى داشته است .
اين طور كه از بيان معصومان عليهم السلام پيداست ، همهء حيثيت و منفعتى كه براى روزه متصوّر است ، همان جنبهء ايجاد مصونيت و ملكهء تقوا نسبت به همهء اعضا و جوارح انسان است ، چرا كه هر يك از اعضا و جوارح ، به نحوى در معرض تهديد گناه قرار دارند .
زبان ، گوش ، چشم ، شكم و غريزهء جنسى ، همه در معرض خطر هستند و روزه يك عمل عبادى تمرينى است كه ابتدايىترين شكل آن ، با پرهيز و خوددارى از آشاميدن و خوردن تحقّق پيدا مىكند ، و زمانى اين عمل به مرحلهء كمال مىرسد كه تورّع و پرهيز ، به همهء تمايلات و خواهشها تسرّى پيدا كند ، يعنى همانگونه شخص براى مدّتى دهان و شكم را از لذايذ ، حتى خوردنىها و نوشيدنىهاى حلال محروم مىكند ، بايد چشم و گوش را از ديدن و شنيدن ناروا و حرام باز دارد و غريزهء جنسى را مهار كند ، در اين صورت نتيجهء روزه كه همان توفيق در مالكيت نفس و غرايز است براى انسان حاصل مىشود و اگر انسان توانست مالك نفس خود شود ، خويش را از خطرات و عواقب سوء دنيوى و اخروى شهوت پرستى حفظ كرده است .
امام على عليه السلام مىفرمايد :
فازَ مَنْ غَلَبَ هَواهُ وَ مَلِكَ دَواعِىَ نَفْسَهُ . « 1 »
هامش
( 1 ) - غرر الحكم : 241 ، حديث 4885 .