امانت خيانت كرده و از آن ، در مسير خلافِ ارادهء خداوند ، بهره مىبرند .
عقل و ارادهء آدمى كه بايد در مسير شناخت حق و انتخاب آن به كار رود تا مايهء رشد و كمال بشر شود ، در راههاى باطل به كار گرفته شده و به گسترش ظلم و فساد انجاميده است .
در حديث آمده است :
هنگامى كه وقت نماز فرا مىرسيد ، حضرت على عليه السلام لرزه بر اندام و هراسان و رنگ به رنگ مىشد . به حضرت گفته شد : يا اميرالمؤمنين ! چه شده است ؟
مىفرمود : وقت نماز آمده ، نماز همان امانت الهى است كه كوهها و آسمانها از تحمّل آن سرباز زدند . « 1 » امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام در اين زمينه فرموده است :
ثُمَّ اداءُ الْأَمانَةِ ، فَقَدْ خابَ مَنْ لَيْسَ مِنْ أَهْلِها . انَّها عُرِضَتْ عَلَى السَّمواتِ الْمَبْنِيَّةِ وَ الْأَرَضينَ الْمَدْحُوَّةِ وَ الْجِبالَ ذاتِ الطُّولِ الْمَنْصُوبَةِ ، فَلا أَطْوَلَ وَ لا أَعْرَضَ وَ لا أَعْلى وَ لا أَعْظَمَ مِنْها ، وَ لَوِ امْتَنَعَ شَىْءٌ بِطُولٍ اوْ عَرْضٍ اوْ قُوَّةٍ اوْ عِزٍّ لَامْتَنَعْنَ وَ لكِنْ أَشْفَقْنَ مِنَ الْعُقُوبَةِ وَ عَقَلْنَ ما جَهِلَ مَنْ هُوَ أَضْعَفُ مِنْهُنَّ وَ هُوَ الْانْسان
انَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا » . « 2 »
سپس اداى امانت است ، آن كه امين نيست زيانكار است . امانت بر آسمانهاى برافراشته ، و زمينهاى گسترده ، و كوههاى بلند و استوار عرضه شد ، در حالى كه درازتر و پهنتر و بلندتر و بزرگتر از آنها نبود ، و اگر چيزى به خاطر طول و عرض و يا قدرت و عزّت از قبول امانت امتناع مىورزيد هر آينه آسمان و زمين و كوه بود ، امّا از عقوبت ترسيدند ، و آنچه را كه موجود ضعيفترى چون انسان به آن نادان بود درك كردند « انسان ستمكار و نادان است » .
هامش
( 1 ) - عوالى اللآلى : 1 / 324 ، حديث 62 ؛ تفسير نور الثقلين : 4 / 313 ، حديث 265 .
( 2 ) - نهج البلاغه : خطبهء 190 .