اطراف خانهات خوابيدهاند و تنها تو هستى كه هرگز به خواب نمىروى ، اى خداى قيّوم ! پروردگارا ! تو را به دعاهايى كه خودت آن را آموختهاى مىخوانم و از تو مىخواهم كه به حق خانه و حرمتت ، به چشمان اشكبار من رحم كنى . اگر بخشش تو به مجرمان درگاهت نرسد ، پس گنهكاران به درگاه چه كسى پناهنده شوند ؟ ! . . .
اصمعى گفت : از پى آن آقا رفتم تا شناختم كه ايشان زين العابدين عليه السلام است . « 1 » امام عليه السلام تنها منطقه ايمن را ، باب رحمت پروردگار مىداند و به گرفتار مىآموزد كه به هر جا رود در امان نيست و تنها راه رهايى سرگشتگان برهوت دنيا ، كوچ به خانهء لطف و كرامت الهى است .
منطق امام عليه السلام ، آموزش خودباورى از راه پيوند به خداوند است تا آدمى ، راه را از چاه تشخيص دهد و به بهترين شكل براى آن چارهاى بيانديشد . چه بسيار حوادث و بلاهايى كه از كنار زمين بدون خطر مىگذرد و يا در آسمان ، حوادث بزرگ كيهانى و برخورد اجرام فضايى به يكديگر بدون زحمت براى بشر عبور مىكنند ؛ و يا آسيبهاى برگرفته از مسائل پيرامون ما مانند آلودگى هوا ، بيمارى حيوانات ، خطاهاى پزشكى و خطرات زندگى ماشينى كه بى شمار است كه ما از وجود و حدوث آن بىخبريم ، خداى حكيم آنها را دور مىسازد و انسان در اين وضعيت هولناك با آسايش به زندگى خود ادامه مىدهد .
بنابراين حضرت سجّاد عليه السلام به بشر هشدار مىدهد كه يگانه نگهبان و يار و سايهء اميد در زندگى ، پناه خداوند منان است . با چنين خدايى ، بنده بايد از ستايش و سپاس او غفلت نورزد و حضرت حق را در آرامش و امنيّت ، از خاطر نبرد .
زيرا غالب مطلق بر نظام هستى ، خداوند جبّار است كه آفرينش بر سلطهء او
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 46 / 80 ، باب 5 ، حديث 75 ؛ المناقب ، إبن شهر آشوب : 4 / 151 .