اى على عليه السلام ذكر
« لاحَوْلَ وَ لاقُوَّةَ الَّا بِاللَّهِ »
هيچ گردش و نيرويى نيست مگر به سبب خداوند ؛ و پناه و گريزى از خدا به جز به سوى او نيست كه امت مرا از غم و اندوه در أمان مىدارد .
خداوند متعال در دنيا به لطف و رحمت خودش مؤمن و كافر را در پناه خود از نعمتها بهرهمند مىسازد و حتى خطرات و آسيبهاى بسيارى را از آنان دور مىسازد . امّا در آخرت ديگر جاى لطف و گذشت نيست ، بلكه محل پاداش و كيفر است كه بايد هر انسانى به حق خود برسد .
از بدبختىهاى بسيارى از آدميان در قيامت ؛ نداشتن سرپناه و ياورى براى نجات است . آنان كه رشتههاى ارتباط خود را با پروردگار و بندگان خالص و انبيا و اوليا بريدهاند در آن جا يار و ياورى ندارند . ابزارهاى مادى از كار مىافتد و دوستىها و رابطهها برچيده مىشود و هر كس را خداوند گمراه سازد ، راه نجات و پناهى براى او نيست .
پروردگار در سورهء شورى به اين نكتههاى اساسى توجه داده و مىفرمايد :
اسْتَجِيبُواْ لِرَبّكُم مّن قَبْلِ أَن يَأْتِىَ يَوْمٌ لَّامَرَدَّ لَهُ مِنَ اللَّهِ مَا لَكُم مّن مَّلْجَإٍ يَوْمَئِذٍ وَ مَا لَكُم مّن نَّكِيرٍ » « 1 »
پيش از آن كه روزى فرا رسد كه از سوى خدا هيچ بازگشتى براى آن نيست ، پروردگارتان را اجابت كنيد ، آن روز براى شما هيچ پناهگاهى و هيچ راه انكارى [ نسبت به اعمالى كه مرتكب شدهايد ] وجود ندارد .
اگر كافران خيال كنند در آن روز پناهگاهى غير سايهء لطف او و حامىاى غير رحمت او باشد سخت در اشتباهند ، حتى سايبان هم كه جلوگير عذاب الهى باشد ، وجود ندارد .
هامش
( 1 ) - شورى ( 42 ) : 47 .