هر گونه خشونت يا مهربانى والدين كه شكل افراطى به خود بگيرد و حريم خاص پدر و مادر به وسيلهء فرزندان شكسته شود ، در حقيقت اولياى بزرگ به دست خود اسباب بىحرمتى و قانون شكنى را فراهم كردهاند .
امام حسن عسكرى عليه السلام در اين زمينه مىفرمايد :
جُرْأَةُ الْوَلَدِ عَلى والِدِهِ فِى صِغَرِهِ تَدْعُو إِلَى الْعُقُوقِ فى كِبَرِهِ . « 1 »
جسارت پيدا كردن فرزند بر پدرش در كودكى ، او را در بزرگى به نافرمانى و آزار آنان وادار مىكند .
فرزند انسان در هر سنى كه باشد براى خود شخصيت و احترام قائل است ، دوست دارد به شخصيت آنان توجه شود . از اين رو سزاوار است كه پدر و مادر به روحيهء عزّت نفس و اعتماد به خويش در تربيت و تحكيم اصول اخلاقى دقت نمايند ، از جمله در خانواده و مهمانىها و ديدارهاى گروهى همانند ديگران گرامى باشند . بايد از هر گونه تحقير و تمسخر و تنبيه و به رخ كشيدن عيبها و لغزشهاى فرزندان پرهيز نمود ؛ زيرا روح كودك و نوجوان مانند گل ، بسيار ظريف و حساس است و با كوچكترين روش نابهنجار پژمرده مىشود .
پس پدران و مادران بايد زمينههاى آمرزش و گذشت از خويش را ، در فرزندان آماده سازند .
امام صادق عليه السلام از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل كرده است :
روزى حضرت عيسى عليه السلام از كنار قبرى گذشت كه صاحب آن در عذاب بود .
سال آينده نيز از همان قبرستان عبور مىكرد ، در آن محل ديد كه صاحب قبر از عذاب نجات پيدا كرده است . از پروردگار خود از اين وضعيت پرسيد ؟
خداى متعال به او وحى فرستاد : صاحب اين قبر فرزند صالحى داشت كه
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 75 / 374 ، باب 29 ، حديث 1 ؛ تحف العقول : 489 .