رسيد . » « 1 » و سپس افزود :
پيامبر صلى الله عليه و آله صبر و شكيبايى پيشه كرد ، تا اين كه انواع تيرهاى تهمت را به سوى او پرتاب كردند ( مجنون و ساحرش خواندند و شاعرش ناميدند و در دعوى نبوت تكذيبش كردند ) سينهء پيامبر از سخنانشان تنگ شد ، خداوند اين كلام را بر او نازل كرد : « مىدانيم كه سينهات از سخنان آنها تنگ مىشود اما تسبيح و حمد پروردگارت را به جاى آور و از سجده كنندگان باش ( كه اين عبادتها به تو آرامش مىبخشد . » « 2 » بار ديگر او را تكذيب و متّهم ساختند ، او اندوهگين شد ، خداوند اين سخن را بر او نازل كرد كه :
« مىدانيم سخنان آنها تو را غمگين مىكند اما بدان ! هدف آنها تكذيب تو نيست ، اين ظالمان آيات خدا را تكذيب مىكنند ، پيامبرانى كه پيش از تو بودند آماج تكذيب قرار گرفتند ، امّا شكيبايى پيشه كردند ، آنها آزار شدند و صبر كردند ، تا يارى ما فرا رسيد . » « 3 » پيامبر باز هم شكيبايى كرد تا اين كه آنها از حد گذراندند ، نام خدا را به بدى بر زبان جارى كردند و تكذيب نمودند . پيامبر صلى الله عليه و آله عرض كرد :
خداوندا ! من در مورد خودم و خاندانم و آبرويم شكيبايى كردم ، امّا در برابر بدگويى به مقام مقدس تو نمىتوانم شكيبايى كنم ، باز هم خداوند او را امر به
هامش
( 1 ) - فصّلت ( 41 ) : 34 - 35 .
( 2 ) - حجر ( 15 ) : 97 - 99 .
( 3 ) - انعام ( 6 ) : 33 - 34 .