متوسل نشدن به مردم و قطع سؤال و درخواست و اظهار حاجت درغير ضرورت است ، ورنه دنيا خانهء حاجت و نياز است و انسان موجودى اجتماعى و همه در امور زندگى و معيشت محتاج به يكديگر ، اما هر چه حاجات و درخواستها و نيازها كمتر باشد ، عزّت آدمى نزد مردم بيشتر است و به هر مقدار كه قلب خالى از طمع به مال مردم باشد ، كمك حق به رفع نياز انسان و آسان شدن كار بيشتر است . « 1 » آرى ، صبر بر نياز و حاجت و استقامت ورزى بر مشكلات تا حل آن به عنايت خدا و به وسيله علل و امور شرعى عبادتى بس بزرگ و مورّث عزّت در دنيا و جنّت در آخرت است .
ارزش فقرا در روايات
حضرت صادق عليه السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله روايت مىفرمايد :
طُوبى لِلْمَساكينِ بالصَّبْرِ ، وَ هُمُ الَّذينَ يَرَوْنَ مَلَكُوتَ السَّماواتِ وَ الْارْضِ . « 2 »
خوشا به حال مردم مسكين به خاطر صبرى كه در برابر مشكل دارند ، [ و اجازه نمىدهند ، نفس و شهوت و غريزه و ميل ، آنان را به گناه و معصيت براى حلّ مشكل وادار كند ] ، اينان مردمى هستند كه لياقت تماشاى ملكوت سماوات و زمين در آنان شكفته شده و مىبينند از حقايق آنچه را كه ديگران نمىبينند .
حضرت باقر عليه السلام فرمود :
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 72 / 109 ، ذيل حديث 14 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 69 / 15 ، باب 94 ، حديث 15 ؛ الكافى : 2 / 263 ، حديث 13 .