[ وَ أَنَا يَا إِلَهِي عَبْدُكَ الَّذِي أَمَرْتَهُ بِالدُّعَآءِ فَقَالَ : لَبَّيْكَ وَ سَعْدَيْكَ هَا أَنَا ذَا يَا رَبِّ مَطْرُوحٌ بَيْنَ يَدَيْكَ « 14 » أَنَا الَّذِي أَوْقَرَتِ الْخَطَايَا ظَهْرَهُ وَ أَنَا الَّذِي أَفْنَتِ الذُّنُوبُ عُمُرَهُ وَ أَنَا الَّذِي بِجَهْلِهِ عَصَاكَ وَ لَمْ تَكُنْ أَهْلًا مِنْهُ لِذَاكَ « 15 » هَلْ أَنْتَ يَا إِلَهِي رَاحِمٌ مَنْ دَعَاكَ فَأُبْلِغَ فِي الدُّعَاءِ ؟ أَمْ أَنْتَ غَافِرٌ لِمَنْ بَكَاكَ فَأُسْرِعَ فِي الْبُكَاءِ ؟
أَمْ أَنْتَ مُتَجَاوِزٌ عَمَّنْ عَفَّرَ لَكَ وَجْهَهُ تَذَلُّلًا ؟ أَمْ أَنْتَ مُغْنٍ مَنْ شَكَا إِلَيْكَ فَقْرَهُ تَوَكُّلًا ؟ ]
و من اى خداى من ! بندهء توام ؛ كه او را به دعا دستور دادى ؛ پس لبيك و سعديك گفت . اينك منم اى پروردگارم ! كه انداخته شدهء در برابر توام ؛ منم كه خطاها پشتم را سنگين كرده ؛ و منم كه گناهان عمرم را نابود ساخته ؛ و منم كه به نادانيم ، تو را نافرمانى كردم ، و تو شايستهء اين نبودى كه من اين گونه با تو معامله كنم .
اى خداى من ! آيا حضرتت به كسى كه تو را بخواند ، رحم مىكند ، تا در خواندن تو اصرار ورزد ، يا كسى كه به درگاهت گريه و زارى كند مىآمرزى تا در گريه شتاب كند ، يا گذشت مىكنى از كسى كه از باب فروتنى ، صورت به خاك درگاهت سايد ؟ يا كسى كه از باب توكّل و اعتماد ، از تهى دستى خودش به تو شكايت كند ، بى نياز مىسازى ؟
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 337
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٣٣٧