اى سعد ! قرآن را فراگيريد ، به روشنى قرآن در قيامت به زيباترين صورت تجلى كند ، پس خداوند به او خطاب نمايد : اى حجت من در روى زمين و كلام راست و گويايم كه واقعيتها و حقايق و شرايع من را براى بندگانم بيان كردى ، از من بخواه من عطايت كنم و شفاعت كن تا شفاعتت را بپذيرم .
سپس حضرت حق خطاب به قرآن مىفرمايد : اى قرآن ! بندگانم را چگونه يافتى ؟ عرضه مىدارد : اى مالك من ! بعضى از آنان مرا در زندگى خود پيروى كردند و از حلال و حرامم محافظت نمودند و چيزى از آيات مرا ضايع نكردند و برخى از مردم مرا ضايع نمودند و حق عظيم مرا سبك انگاشتند و به تكذيب من برخاستند ، پس حضرت حق مىفرمايد : سوگند به عزّت و جلالم و بلندى مقام و مكانتم ، به خاطر تو بهترين ثواب را به پيروانت مىدهم و محض تو عذاب دردناكم را نصيب مهجوران از تو مىنمايم ! !
انسان خزانهء فطرت و عقل و وجدان و اراده و اختيار است كه براى شكوفائى اين حقايق ، نسيم نبوت و امامت و قرآن را بر او وزيدهاند ، تا به قلّه و اوج رشد و كمال برسد و در اين مدت كوتاهى كه از عمر نصيب اوست دنيا و آخرتش را آباد نمايد و تمام مدارج بندگى را پيمايد و به زيارت سعادت دنيا و آخرت نايل گردد .
مشتى خاك به خاطر تحقّق اين اهداف عاليه تبديل به موجودى زنده به نام انسان شد كه حضرت حق از هر جهت نسبت به تمام موجودات و به خصوص انسان بى نياز است و اين موجودات و مخصوصاً انسان است كه در هر شأنى از شؤون نيازمند به حضرت اوست و بدون اتصال به فطرت و عقل و وجدان و نبوّت و امامت و قرآن به آن هدفى كه خداوند از خلقت او به نفع خود او داشته ، نخواهد رسيد .
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 270
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٢٧٠