به درگاه حضرت محبوب عرضه داشت :
وَ أَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أنّى مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَ أنْتَ أرْحَمُ الّراحِمينَ * فَاسْتَجَبْنالَهُ فَكَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَ آتَيْناهُ أهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ ذِكْرى لِلْعابِدينَ » « 1 »
و ايوب را [ ياد كن ] هنگامى كه پروردگارش را ندا داد كه مرا آسيب و سختى رسيده و تو مهربانترين مهربانانى . * پس ندايش را اجابت كرديم و آنچه از آسيب و سختى به او بود بر طرف نموديم ، و خانوادهاش را [ كه در حادثهها از دستش رفته بودند ] و مانندشان را همراه با آنان به او عطا كرديم كه رحمتى از سوى ما و مايهء پند و تذكرى براى عبادت كنندگان بود .
او سالها دچار سختترين مشكلات بود و اين مشكلات و سختىها دُرّ ايمان و اخلاص وى را آبديدهتر كرد ، آنگاه كه از امتحان الهى سرفراز بيرون آمد خداوند مهربان گره از مشكلاتش گشود و وى را به نعمت بيشتر و عنايت برتر مخصوص گردانيد .
مقام عبوديّت آن بنده راست * كه راضى به تقدير و حكم قضاست
اگر بنده شد قابل وصل دوست * نشان وصالش ورود بلاست
بود وصل پروانه در سوختن * از آن رو كه او را بقا در فناست
مقرّب نگردد در اين ره كسى * كه با حبّ دنياى دون مبتلاست
چنين گفت پروردگار مجيد * كه كمتر ز بال مگس اين سراست
جهان ، سجنِ مؤمنِ بهشتِ عدو * به فرمودهء سيّد اولياست
به درگاه حق عبد صالح كسى است * كه اندر بلا اهل سِلم و رضاست
( واحدى )
هامش
( 1 ) - انبياء ( 21 ) : 83 - 84 .