از آن خود مىداند . و يك دليل اين را در آخرت به ما نشان مىدهد كه در سورهء غافر فرمود :
« روزى كه همهء آنان آشكار مىشوند ، چيزى از خدا پنهان نمىماند ؛ ندا مىآيد ؛ امروز فرمانرومايى ويژهء كيست ؟ ويژهء خداى يكتاى پيروزمند است . » « 1 » گويا خداوند كه همه موجودات را ، حتى فرشتگان مقرّب را ، ميراند به خود مىگويد : چه مانده است ؟ كجا رفتند مدعيان ملك و املاك ؟ پس آن همه طغيانگرى چه شد ؟ جوابى نمىآيد ، پس خداى متعال به خود مىفرمايد : اكنون مالكيت و حاكميت مطلق از آن من است .
در آيهاى ديگر براى بيدارى انسان ، بازگشت به سوى خود را بيان مىفرمايد :
أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنكُمْ عَبَثًا وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لَاتُرْجَعُونَ * فَتَعلَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ لَآإِلهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ » « 2 »
آيا پنداشتهايد كه شما را بيهوده و عبث آفريديم ، و اين كه به سوى ما بازگردانده نمىشويد ؟ * پس برتر است خدا آن فرمانرواى حق [ از آن كه كارش بيهوده و عبث باشد ] ، هيچ معبودى جز او نيست ، [ او ] پروردگار عرش نيكو و با ارزش است .
اين دو جمله كوتاه و پرمعنى يكى از زندهترين دلائل رستاخيز و جزاى اعمال را بيان مىكند و اگر قيامت و معادى در كار نباشد زندگى دنيا بيهوده خواهد بود ؛ زيرا زندگى اين جهان با تمام مشكلات كه دارد و با تشكيلات و مقدّمات و برنامههايى كه خدا براى آن چيده است ؛ اگر فقط براى همين چند روز باشد ، بسيار پوچ و بىمعنى مىباشد .
هامش
( 1 ) - غافر ( 40 ) : 16 .
( 2 ) - مؤمنون ( 23 ) : 115 - 116 .