رحمتى به اندازهء فاصلهء آسمان و زمين است . پس از آن رحمتها يكى به زمين فرود آمد كه به سبب آن خلايق به يكديگر ترحم مىكنند و مادر به فرزندش مهر مىورزد و پرندگان و حيوانات آب مىنوشند و مردمان زندگى مىكنند .
اگر انسان اندازهء رحمت خدا را مىدانست به حق به آن تكيه مىكرد و تعجّب از اين است با اين همه رحمت چگونه محروم است ؟ !
« به امام سجّاد عليه السلام گفتند : كه حسن بصرى مىگويد : از اين كه كسى هلاك شود جاى تعجب نيست ، بلكه از نجات يافته عجب است كه نجات يافته است . حضرت فرمود : من مىگويم از اين كه كسى نجات يافته تعجب نيست ، بلكه تعجب از هلاك شدهاى است كه چگونه با وجود رحمت گسترده خداوند هلاك گشته است . » « 1 » به هر حال آن گونه كه سرآغاز خلقت آدم ، درِ رحمت حق به سوى پذيرش آدم باز شد و در پايانش هم بايد رحمت او آدم را بهشت برد .
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در اين باره فرمود :
لَنْ يَدْخُلَ الجَنَّةَ أَحَدٌ إِلَّا بِرَحْمَةِ اللَّهِ . قالُوا : وَ لا أَنْتَ قالَ : وَ لا أَنَا إِلَّا أَنْ يَتَغَمَّدَنِىَ اللَّهُ . « 2 »
هيچ كس به بهشت نرود مگر با رحمت خدا . عرض كردند : نه شما هم ؟ فرمود :
و نه من ، مگر اين كه خدا مرا مشمول رحمت خود كند .
مالكيت خداوند
همانطور كه در فصول پيشين گذشت ، خداوند فرمانروايى و حكومت مطلق را
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 75 / 153 ، باب 21 ، حديث 17 ؛ أعلام الورى : 260 .
( 2 ) - كنز العمال : 4 / 254 ، حديث 10407 ؛ مسند احمد بن حنبل : 3 / 52 .