صحبت اعلم از خود را فوزى عظيم شمرد ، و اگر عالمى يابد كه به علم خود عمل كند ، متابعت او را لازم شمرد و از حكم او بيرون نرود . و مراد از علم ، علم آخرت است نه علم دنيا ، و اگر چنين كسى نيابد و اعلم از خود نيز نيابد ، با كتاب صحبت دارد و با مردم نيكوسيرت ، كه از ايشان كسب اخلاق حميده كند ، و هر صحبتى كه او را خوشوقت و متذكّر حق و نشأهء آخرت مىسازد از دست ندهد .
بيستم - با مردم به حسن خلق و مباسطت معاشرت كردن تا بر كسى گران نباشد ، و افعال ايشان را محملى نيكو انديشيدن و گمان بد به كسى نداشتن .
بيست و يكم - صدق در اقوال و افعال را شعار خود ساختن .
بيست و دوم - توكّل بر حق - سبحانه و تعالى - كردن در همهء امور ، و نظر بر اسباب نداشتن ، و در تحصيل رزق اجمال كردن و بسيار به جدّ نگرفتن در آن ، و فكرهاى دور به جهت آن نكردن ، و تا مىتوان به كم قناعت كردن و ترك فضول نمودن .
بيست و سوم - بر جفاى اهل و متعلّقان صبر كردن ، و زود از جا در نيامدن و بدخويى نكردن ، كه هر چند جفا بيشتر مىكشد و تلقّى بلا بيشتر مىكند زودتر به مطلب مىرسد .
بيست و چهارم - امر به معروف و نهى از منكر به قدر وسع و طاقت كردن ، و ديگران را نيز بر خير داشتن و غمخوارى نمودن ، و با خود در سلوك شريك ساختن اگر قوّت نفسى داشته باشد ، والّا اجتناب از صحبت ايشان نمودن با مدارا و تقيّه تا موجب وحشت نباشد .
بيست و پنجم - اوقات خود را ضبط كردن ، و در هر وقتى از شبانه روز وِردى قرار دادن كه به آن مشغول مىشده باشد ، تا اوقاتش ضايع نشود ، چه هر وقتى تابع موقوتٌ له است ، و اين عمده است در سلوك .
اين است آنچه از ائمّهء معصومين صلوات اللّه عليهم به ما رسيده كه خود انجام
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 376
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٣٧٦