[ « 7 » اللَّهُمَّ أَغْنِنَا عَنْ هِبَةِ الْوَهَّابِينَ بِهِبَتِكَ وَاكْفِنَا وَحْشَةَ الْقَاطِعِينَ بِصِلَتِكَ حَتَّى لَا نَرْغَبَ إِلَى أَحَدٍ مَعَ بَذْلِكَ وَلَا نَسْتَوْحِشَ مِنْ أَحَدٍ مَعَ فَضْلِكَ « 8 » اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ وَكِدْ لَنَا وَلَا تَكِدْ عَلَيْنَا وَامْكُرْ لَنَا وَلَا تَمْكُرْ بِنَا وَأَدِلْ لَنَا وَلَا تُدِلْ مِنَّا ]
خدايا ! به عطا و احسانت ، ما را از عطا و احسان ديگران بىنياز ساز ، و از ما غم و اندوه بريده شدن احسان ديگران را به احسان و جايزهات كفايت فرما ، تا با بذل و بخشش تو ، به دنبال و بخشش احدى رغبت نكنيم ، و با فضل و احسان تو از احدى نهراسيم . خدايا ! بر محمد و آلش درود فرست و به سود ما چاره فرما و به زبان ما چاره مساز ، و به سود ما تدبير كن و به زيان ما تدبير مفرما ، و ما را بر ديگران پيروزى ده ، و ديگران را بر ما پيروز مگردان .
نياز به خدا و بىنيازى از همه
اين مسأله صحيح است كه انسان مدنى الطبع و اجتماعى آفريده شده و در امور زندگى و حيات به كمك و معاونت ديگران نيازمند است و زندگى و ادامهء حيات بدون ارتباط با همنوعان برايش ميسّر نيست ، ولى اين همه اقتضاى اين را ندارد كه انسان در تمام جوانب حيات ، حتّى حالات و احوالات در گرو خواستههاى بىحدّ و مرز ديگران برود ، و به خاطر امور مادى و نيازمندىها به خصوص در مواقع گرفتارى كه ديگران محض عواطف و احساسات يا اهداف ديگر به انسان كمك