و آسمان گشوده مىشود ، پس به صورت درهايى درمىآيد .
آنگاه خداوند با آفرينش ستارگان به تزيين و چراغانى آسمان پايين كه آسمان دنياى ما و نزديكترين آسمان به ماست پرداخت :
وَلَقَدْ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنيا بِمَصابيحَ » « 1 »
همانا ما آسمان دنيا را با چراغهايى آراستيم .
إنّا زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنيا بِزينَةٍ الْكَواكِبِ » « 2 »
همانا ما آسمان دنيا را به زيور ستارگان آراستيم .
بدين ترتيب كه ميليونها ذرّه گاز و دود به شكل ابرهاى عظيم به دور هم گرد آمدند . . . تودههاى ابر ، ذرّات را به سوى مركز جذب مىكرد ، و بالأخره تودهء انبوه ابر جمع مىگشت و ذرّات آن به يكديگر نزديك مىشد . اين ذرّات كه به يكديگر اصطكاك پيدا مىنمود توليد گرما مىكرد و گاهى در مركز ابر ، گرما چنان شدّت مىيافت كه توده را به تابش مىافكند و فضاى تاريك را روشن مىساخت ، سرانجام ميليونها توده ابر به صورت ستاره درآمدند و از آن پس در جهان تاريك ، نور پديدار گشت و آسمان پايين چراغانى گرديد .
در بيابان بىپايان فضا ابرى بىشكل و بى هيچ گونه تشخّص در همه جا به طور يكنواخت پخش شده بود ، ذرّات مادّه به هم برمىخوردند و با يكديگر تركيب مىشدند . ابر به دريايى متلاطم و خروشانى از گاز مبدّل مىگشت و شروع به چرخيدن مىنمود .
اين درياى دود و گاز همچنان مىچرخيد و مىغرّيد و مىخروشيد و تلاطم
هامش
( 1 ) - ملك ( 62 ) : 5 .
( 2 ) - صافّات ( 37 ) : 6 .