گفتهاند : كه منظور اين است كه ايشان در كارهاى نيك پيروى كنند و يا اعمال صالح و كارهاى نيك انجام دهند . چون اين دو معنا با نكره و بى الف و لام بودن « احسان » آن طور كه بايد نمىسازد . و به فرض هم كه يكى از اين دو معنا مراد باشد ، باز چارهاى نيست جز اين كه آنان را مقيد كنيم به اين كه پيرويشان پيروى از حق باشد ؛ زيرا پر واضح است كه پيروى حق و پيروى در حق مستلزم انجام كارهاى نيك هست ، ولى انجام كارهاى نيك هميشه پيروى حق و يا پيروى در حق نيست . » « 1 »
علّت تجليل از صحابه
در روايات تجليل از صحابه و پيروان دين حق از جهت محبت و دوستى كامل و اعتقاد به راه رسالت بوده است و اين روش از ديدگاه ائمه اطهار عليهم السلام استمرار حكومت دينى است .
امام صادق عليه السلام در اين زمينه مىفرمايد :
وَ اعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ تَعالى اخْتارَ لِنَبيّهِ عَنْ أَصْحابِهِ طائِفَةً أَكْرَمَهُمْ بِاجَلِّ الْكَرامَةِ وَ حَلَّاهُمْ بِحُليّة التأييد وَالنَّصْرِ وَالْاستِقامَةِ لِصُحْبَتِهِ عَلَى الْمَحْبُوبِ وَالْمَكْرُوهِ وَانْطَقَ لِسانَ نَبيه مُحَمَّد صلى الله عليه و آله بِفَضائِلِهم وَ مَناقِبِهِم و كِراماتِهِم وَ اعْتَقِدْ مَحَبَّتَهُمْ وَ اذْكُرْ فَضْلَهُمْ . « 2 »
بدان كه : خداوند بزرگ از براى پيغمبر خويش اصحابى را برگزيد . گروهى را به بزرگترين كرامت ارج نهاد . آنان را به زيور نيرومندى و يارى رسانى و استقامت در همراهى با حضرت در خوشىها و ناخوشىها زينت داد .
پس زبان آن حضرت را به يادآورى فضليتها و مناقب آنان گويا گرداند . پس حال دانستى كه ياران پيغمبر چنين هستند ، به دوستى آنان معتقد باش و
هامش
( 1 ) - ترجمهء تفسير الميزان : 9 / 506 - 507 ، ذيل آيهء 100 سورهء توبه .
( 2 ) - مصباح الشريعة : 68 ، باب 29 ، فى معرفة الصحابة .