ثَلاثٌ مُوبِقاتٌ : نَكْتُ الصَّفْقَةِ ، وَتَرْكُ السُّنَّةِ ، وَفِراقُ الْجَماعَةِ . « 1 »
سه گناه است كه انسان را به عذاب الهى دچار مىكند : شكستن بيعت ، ترك سنّت ، جدايى از جماعت .
ترك سنّت اشاره به دستورهاى رسول خدا ، و جدائى از جماعت به معناى اعراض از مسلمين در امور دنيا و آخرت است .
تساوى صحابه با ساير مسلمانان در تعهّد و عمل
جرم عبارت است از گناهان بدنى ، مالى ، خانوادگى ، اجتماعى و هر عملى كه خلاف رضاى خدا و رسولش باشد . مجرم آن كسى است كه به آن برنامهها دچار شده و براى هوا و هوس چند روزه خدا را با شيطان ، و آخرت را با دنيا ، و رضاى حق را با رضاى خودش معامله مىكند . چنين كسى از نظر قرآن مجيد و سنّت در صورتى كه با تمام وجود دست از آلودگى برندارد ، اهل عذاب است و در اين زمينه قرآن مجيد و روايات ، كسى را به عنوان صحابى استثنا نكرده است . مجرم ، مجرم است و اهل عذاب ، خواه صحابى و خواه غير صحابى . صحابى بودن هيچ خصوصيّتى براى انسان ايجاد نمىكند . و متّقى ، متّقى است و اهل نجات ، خواه صحابى يا غير صحابى . ملاك عذاب و نجات در صريح آيات كتاب حق كه حجّت بر تمام اهل زمين و بر همهء اعصار است جرم و تقواست .
يَوْمَ نحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمنِ وَفْداً * وَنَسُوقُ الْمُجْرِمِينَ إِلى جَهَنَّمَ وِرْداً » « 2 »
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 64 / 185 ، باب 10 ، حديث 3 ؛ المحاسن : 1 / 94 ، باب 19 ، حديث 52 .
( 2 ) - مريم ( 19 ) : 85 - 86 .