عُدّه براى او خيلى لازم باشد ، و هيچ نداشته و با همه وصف از ياد اصل مقصد بيرون رود . و معلوم است اگر اين نسيان حاصل شود ، هيچ در فكر زاد و توشه برنيايد و لوازم سفر را تهيّه نكند و ناچار وقتى سفر پيش آيد بيچاره شود و در آن سفر افتاده و در بين راه هلاك گردد و راه به جايى نبرد .
پيروى از شهوات ، علّت هلاكت
بدون شك هيچ ملّتى به هيچ بليّهاى گرفتار نخواهند شد مگر وقتى كه راههاى خير و صلاح را از دست بدهند و در طريق شرّ و فساد و طغيان و عصيان قرار گيرند و به خويشتن ستم كنند .
خداوند متعال در هر جاى از كتاب شريفش كه عذاب و هلاكت ملّتى را تذكّر داده ، جرم آنان را نيز يادآورى كرده است تا براى مردم روشن گردد كه در اثر اعمال زشت انسان كه معلول تبعيّت از شهوات است ، دنيا و آخرتش فاسد مىگردد .
خداوند در قرآن مجيد مىفرمايد :
فَكُلّاً أَخَذْنَا بِذَنْبِهِ فَمِنْهُم مَنْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِ حَاصِباً وَمِنْهُم مَّنْ أَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ وَمِنْهُم مَّنْ خَسَفْنَا بِهِ الْأَرْضَ وَمِنْهُم مَنْ أَغْرَقْنَا وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلكِن كَانُوا انفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ » « 1 »
پس همه را به گناهانشان گرفتيم ، بر برخى از آنان توفانى سخت [ كه با خود ريگ و سنگ مىآورد ] فرستاديم ، و بعضى را فرياد مرگبار گرفت ، و برخى را به زمين فرو برديم ، و بعضى را غرق كرديم ؛ و خدا بر آن نبود كه به آنان ستم كند ، ولى آنان بودند كه به خودشان ستم كردند .
هامش
( 1 ) - عنكبوت ( 29 ) : 40 .