خود قرار ده .
اى پسر حسين بن على ! ذلّت و خوارى خود را در پيشگاه حضرت محبوب به ياد آر ، آن وجود مقدّسى كه حكيم و عادل است و به اندازهء خردلى به كسى ستم روا نمىدارد و اعمال بندگان را به ميزان كشيده و با دقّت محاسبه كرده و بر انجام آن شهادت مىدهد . بيا در چنين شبى از ما گذشت كن و از بدىهاى ما چشم بپوش كه خداوند فرموده :
وَلْيَعْفُوا و لْيَصْفَحُوا ألا تُحِبُّونَ أنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ » « 1 »
و بايد [ بدى آنان را كه براى شما مؤمنان توانگر سبب خوددارى از انفاق شده ] عفو كنند و از مجازات درگذرند ؛ آيا دوست نمىداريد خدا شما را بيامرزد ؟ [ اگر دوست داريد ، پس شما هم ديگران را مورد عفو و گذشت قرار دهيد ] ؛ و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است .
به همين صورت مىگفت و به غلامان و كنيزان تلقين مىكرد و اشك مىريخت و ناله مىزد و به درگاه حضرت دوست عرضه مىداشت :
خداوندا ! ما را امر كردى ، از آنان كه بر ما ستم كردند بگذريم ، ما هم گذشتيم ، پس تو هم از ما بگذر كه تو درگذشت و عفو از همهء ما اولىترى .
الهى ! به ما فرمودى گدا را از در خانهء خود نرانيم و اكنون خود ما به گدايى به پيشگاهت آمدهايم ، عنايتت را طالبيم و عطا و احسانت را خواهانيم ، در تمام اين برنامهها به ما منّت بگذار و از اين پيشگاه با عظمت ما را نا اميد مكن . به همين كيفيّت با حضرت حقّ مناجات مىكرد و اشك مىريخت ، سپس رو به جانب آنان مىفرمود و مىگفت :
من شما را بخشيدم ، آيا شما هم مرا بخشيديد ؟ من مالك خوبى براى شما
هامش
( 1 ) - نور ( 24 ) : 22 .