18 - معجزهء اخلاقى
سيّد ابن طاووس در « اقبال » از قول حضرت صادق عليه السلام روايت مىكند :
چون ماه رمضان مىرسيد ، حضرت سجّاد عليه السلام هيچ يك از غلامان و كنيزان خود را سياست نمىكرد ، چون غلامى يا كنيزى خطا مىكرد در ورقهاى مىنوشت ، فلان كس در فلان روز چنين خطايى را مرتكب شد . از آن جناب جز ادب و احترام و محبّت و عنايت نسبت به غلامان و كنيزان ، مخصوصاً به هنگام ماه رمضان ديده نمىشد .
چون شب آخر ماه رمضان مىرسيد همه را دور خود جمع مىكرد ، سپس كتابى كه اشتباهات و گناهان آنان را ثبت كرده بود مىگشود و نام هر يك را با گناهانش مىخواند و مىفرمود : اين خطا را داشتى و من هم نسبت به آن تو را عقوبت نكردم ، آيا به ياد مىآرى ؟ عرضه مىداشت : آرى ، يا ابن رسول اللَّه .
وقتى از همه اقرار مىگرفت در جمع آنان مىآمد و مىفرمود با صداى بلند دنبال من بگوييد :
اى پسر حسين بن على ! پروردگارت تمام برنامههايت را در پروندهات ثبت كرده ، همان طورى كه تو اشتباهات و خطاها و كم كارىهاى ما را در چنين پروندهاى نوشتهاى ، كتابى كه نزد خدا است بر ضرر تو ، به حق سخن مىگويد ، گناه كوچك و بزرگى نيست مگر آن كه در آن كتاب شماره شده ، تمام اعمالت را در آن روز به وسيلهء آن كتاب ، حاضر خواهى ديد ، چنان كه ما در اين ساعت تمام گذشتهء خود را در اين پرونده حاضر مىبينيم ! !
اى پسر حسين بن على ! ما را ببخش و از ما چشم پوشى كن ، چنان كه خود تو از حضرت حق اميد چشم پوشى و گذشت دارى و همچنان كه عاشق عفو و رحمت حضرت ربّ العزّهاى و طالب رحمت آن منبع فيضى ، ما را مشمول عفو و رحمت