اصلى حفظ سلامت روح و در نتيجه جسم را روى ايمان حقيقى بنا نهاده و دستور داده است كه اگر كسى حقيقةً ميل داشته باشد از عذاب بزرگ جسمانى و گرفتارىها و نابسامانىهاى آن بر كنار باشد و لااقل در دنيا از عذاب شديد رهايى يابد چه رسد به آخرت ، بهتر است راه ايمان پيش گيرد .
ايمان به خدا را كه سبب نجات دنيا و آخرت است آن قدر با اهميّت دانسته كه فرموده : بهترين تجارت ممكن براى حفظ سلامت روح و جسم ، ايمان به وجود مقدّس حضرت حقّ و صاحب عالم و آدم است .
ملاحظه بفرمائيد اگر كسى حقيقةً به خداوند و روز جزا ايمان داشته باشد و كارها را به او واگذارد و بداند كه هر چه هست يا جهت امتحان يا محض رشد ، يا به خاطر آبادى آخرت يا جريمهء گناه از طرف اوست ، بد و خوبى برايش نمىماند يعنى هر چه به وى مىرسد آن را از جانب دوست دانسته و براى خود لازم مىشمرد و با تمام وجود مىگويد :
ندانم كه خوش يا كه ناخوش كدام است * خوش آن است بر ما كه او مىپسندد
به خاطر آوريد كه بالاى درِ منازل غالب پدران ما اين آيهء نوشته بود :
أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ » « 1 »
من كارم را به خدا وامىگذارم ؛ زيرا خدا به بندگان بيناست .
روى اين اصل هنگام ورود و خروج آن را مىديدند و مضمون آن در ذهنشان نقش مىبست و ديگرى را در كار خود به هيچ وجه مؤثّر نمىدانستند .
يعنى حقيقةً عقيده داشتند كه كارهايشان را بايد به خدا واگذارند و از او توفيق خواهند ، لذا هر خوبى و رنجى را از طرف او به صلاح زندگى خود مىدانستند ،
هامش
( 1 ) - غافر ( 40 ) : 44 .