[ او ] پديد آورندهء آسمانها و زمين است ، چگونه او را فرزندى باشد ؟ ! در صورتى كه براى او همسرى نبوده و همه چيز را او آفريده ؛ و او به همه چيز داناست .
در تفاسير قرآن و روايات و كتب مختلفهء فلسفه و منابع لغت ، در معناى بديع آمده :
بَدْع به معناى پديد آوردن چيزى بدون سابقه و منهاى مادّه و نمونه و شكل قبلى است و معنايش از عدم و نيستى به وجود آوردن نيست كه عدم مايهء هستى نمىباشد ، بلكه معنايش اين است كه : موجود قبلًا وجود نداشت ، ذات مقدّسى كه مستجمع جميع صفات كماليّه است با قدرت و مشيّت و ارادهاش آن را بدون مادّه و نمونهء قبلى لباس هستى پوشاند .
به عبارت ديگر : اين نقش شگفتانگيز آفرينش همانند نقش نقّاش كه مسبوق به مواد و رنگهاى گوناگون و قلم است نيست ، بلكه دخيل در به وجود آمدن اين همه نقش عجيب فقط و فقط اراده و مشيّت نقّاش هستى يعنى حضرت ربّ الأرباب و وجود مقدّس ذات ذوالجلال است .
امام باقر عليه السلام در تفسير دو آيهء گذشته به نقل كتاب باارزش « كافى » و تفسير « نور الثّقلين » مىفرمايد :
إنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ ابْتَدَع الْأشْياءَ كُلَّها بِعِلْمِهِ عَلى غَيْرِ مِثالٍ كانَ قَبْلَهُ ، فَابْتَدَعَ السَّماواتِ وَالْأرْضَ وَلَمْ يَكُنْ قَبْلَهُنَّ سَماواتٌ وَلا أرَضُونَ . « 1 »
حضرت حقّ تمام اشياى جهان را بدون سابقهء نمونه و مثالى با دانش و علمش به وجود آورد ، آرى ، تمام آسمان ها و زمينها را پديد آورد در حالى كه قبل
هامش
( 1 ) - نور الثقلين : 1 / 100 ؛ الكافى : 1 / 256 ، حديث 2 .