تاريخ نيروى دريايى اسلام در مصر و شام (فارسى) — صفحة 102

اوضاع و احوال خود و عدم مقاومت در برابر فرنگيان شكوه كردند ، امّا امكان باقى ماندن براى ناوگان نبود و پس از آرامش طوفان به سوى مصر به حركت درآمد . « 1 » » بدينگونه مسؤولان و فرمانروايان مصر در اعزام ناوگان و تأخير آن در رسيدن به طرابلس قبل از سقوط آن به دست صليبىها ، كوتاهى كردند و اين خود سبب شد كه پس از گذشت هشت روز از سقوط طرابلس ، اين ناوگان متوجّه ساحل صور شود و اين مسأله است كه اگر بر امرى دلالت داشته باشد گوياى اين مطلب است كه مسؤولين فاطمى در مصر براى دفاع از سواحل شام ، سستى به خرج دادند و به اين مسأله مهمّ ، اهمّيّت ندادند . با اين كه اهالى صيدا ، صور و بيروت اصرار داشتند اين ناوگان درآبهاى مرزى آنان براى حمايت آنها از هجوم صليبىها كه به زودى زود انجام مىگرفت ، باقى بماند ، امّا فرماندهان ناوگان مصر ، شتابزده به مصر باز گشتند . ابو محاسن مىگويد : مصريان به تهاجمات فرنگيان اهمّيّت ندادند ، وى اين قضيه را به سه دليل ، بى توجّهى در امر دفاع از طرابلس تلقى مىكند : 1 - مدّتى طولانى از حركت بدان سو كوتاهى كردند . 2 - ناتوانى سپاهى كه به همراه ناوگان اعزام داشته بودند . 3 - شخص افضل براى دفاع ازطرابلس بيرون نيامد . « 2 » ابن فرات مطلبى را نقل مىكند كه موضع ضعيف مسؤولان مصر را در قبال همكارى با طرابلس به ريشخند گرفته است و مىگويد : « حكايت شده است كه علّت گرفتن طرابلس ، بدين گونه بود كه وقتى فرنگيان حلقه محاصرهء شهر را تنگ كردند ، مردم آن شهر توسّط فرستاده‌اى از حاكم مصر درخواست كمك و آذوقه كردند و بدين ترتيب در انتظار نيروى كمكى و مواد غذايى بسر مىبردند ، در همين حال شناورى به آنها روى آورد ، آنهادر اين كه اين