از اين رو در سال 136 هجرى « ابوالعبّاس سفّاح » لشكريان عبّاسى را به فرماندهى « عامربن اسماعيل » به سوى مغرب فرستاد چنان كه « مثنى بن زياد خثعمى » را به اسكندريه اعزام كرد تا از آنجابراى حركت به سوى طرابلس « 1 » غرب كشتيها راآماده سازد . اسكندريه در دوران « طولونيان » به عنوان بزرگترين پايگاه دريايى در مصر موقعيّت خود را حفظ كرد و آن زمانى بودكه در سال 256 هجرى « 2 » به قلمرو حكومت احمد بن طولون پيوست . ازموارد توجّه ويژه او نسبت به آبراه اسكندريه اين بودكه چندين بار از آنجا ديدن كرد وهنگام ديدار از آنجا از اهتمام به شهر وتوجّه به كارگاه صنعتى آن ، سستى نورزيد ، تابه جهت شدّت نياز او به ناوگانى نيرومند براى حفظ سواحل سرزمين خود ، توليد كشتىها فزونى يابد و اين در زمانى بودكه مقاصد خصمانهء موفّق عبّاسى برضدّ او آشكار شد ، واو باچنين ناوگانى مىتوانست از راه‌هاى ارتباط دريايى بين شام و مصر « 3 » مراقبت كند . احمد بن طولون همچنين به عمران وآبادى اسكندريه پرداخت و براى تقويت بازرگانى دريايى در خارج و از طريق رودخانه در داخل ، اين شهر رابه رود نيل متّصل كرد و در سال 259 هجرى فرمان حفّارى دوباره خليج اسكندريه را صادر كرد . « 4 » خُمارَويَه فرزندش نيز ، اهتمام به پايگاه اسكندريه را از پدرش به ارث برد ، وى از آن پايگاه ديدن مىكرد و واحدهاى ناوگان آنجا رامورد بازديد قرار مىداد . « 5 »