روزهاى سرنوشت ساز در جنگهاى صليبى (فارسى) — صفحة 235

با عقب‌نشينى از آزوف كه پس از معاهدهء كارلوويچ به انجام رسيد ، درهاى درياى سياه به روى قيصر گشوده شد . در حالى كه تا اين هنگام جزو قلمرو عثمانى به شمار مىرفت . اينك شارل دوازدهم « 1 » به صورت دشمن خطرناك دولت عثمانى درآمده بود و باب عالى درصدد ايجاد روابط حسنه با او برآمد . تا آنجا كه پس از شكست وى در بولتاوا در دژ بندر عثمانى او را در پناه خويش گرفت . اما پس از آنكه در اواخر سال 1710 م از توافق با قيصر براى بازگشت شارل دوازدهم به كشور سوئد ناكام ماند ، براى جنگ با او آماده گرديد . به اين ترتيب قيصر پطرس ناگزير شد عمليات نظامى خويش را در نواحى درياى بالتيك آغاز و به تدريج به سوى جنوب پيشروى كند . نيروهاى عثمانى در ساحل رودخانهء بروت در انتظارش بودند ، به طورى كه در معرض نابودى كامل قرار گرفت . همين امر او را وادار ساخت تا معاهده‌اى را به امضا برساند كه به موجب آن روسيه از درياى آزوف عقب‌نشينى كند و دژهاى طغيان ( تاگانروگ ) را به طور كامل نابود سازد . با اينكه اين معاهده به طور كامل موافق مصالح باب عالى نبود با آن موافقت كرد . به اين دليل كه مىخواست آن نواحىاى را كه به موجب معاهده كارلوويچ از دست داده بود بازپس گيرد . در سال 1714 م بر اثر اختلافى كه در كوه سياه پيش آمد باب عالى به ونيز حمله كرد و اندك زمانى بعد اين جمهورى متصرفاتش را در موره و جزاير آركييل از دست داد . امير اوجين دست به كار گرفتن آخرين دژهاى عثمانى در سرزمين مجارستان مىگردد و در سال بعد خود بلگراد را به تصرف درمىآورد . بار ديگر دولتهاى اروپايى مداخله كردند و پيمان پازاروويچ « 2 » در روز 21 تموز سال 1718 م بسته شد . به موجب اين پيمان باب عالى به