روزهاى سرنوشت ساز در جنگهاى صليبى (فارسى) — صفحة 203

ارطغرل به تحكيم قدرت خويش پرداخت ؛ و امارت كوچكى را در جنوب بيتنيا به پسرش عثمان ( 1258 - 1326 ) داد . به طورى كه هنگام مرگش در سال 1326 م ، پروس ، و معظم سرزمينهاى واقع در بين ادريميتيوم و دوريليوم و درياى مرمره ، در قبضهء قدرت وى بود . اورخان پسر عثمان سياستهاى توسعه‌طلبانهء پدر را پى گرفت . او فتح بيتنيا را ادامه داد ؛ و در سال 1329 م بر نيقيه و در سال 1337 م بر نيكوميديا چيره گشت . در سال 1354 م ، اورخان - كه لقب سلطان گرفت « 1 » - نيروهايش را از داردانل گذراند و بر شهر گاليپولى چيره گرديد . دو سال بعد هزاران تن از نيروهايش را در آن سوى تنگه‌ها اعزام كرد ؛ و آنان را در تراكيا فرود آورد . در سال 1357 م دژ عظيم ادرنه را تصرف كرد و آن را پايتخت دوّم خود قرار داد . او به هنگام مرگش در سال 1363 م بر تراكيا چيره گشته و قسطنطنيه را از اروپا جدا ساخته بود . در همين دوره مجاهدان سراسر آسياى صغير و قبايل گوناگون ترك دسته دسته به كمك سلطان عثمان و بعد از او به يارى پسرش اورخان مىشتافتند . مهم‌ترين ميراثى كه « اورخان » براى پسرش « مراد يكم » باقى گذاشت ارتش نيرومند مورد عنايت وى بود كه آن را بر پايه « لشكرها » ى متشكل از يگانهاى ده دهى ( ده ، صد و هزار سرباز ) منظم ساخت . او ارتشى دائمى و سپاه « ينى چرى - يكى چرى - يا انكشاريه » و نيز سواره نظامى از لشكرهاى چهارگانه را تشكيل داد . اين سپاه در آغاز از 2400 مرد نيرومند تشكيل مىشد و سپس به شانزده هزار تن افزايش يافت . « 2 » علاوه بر اين لشكرها ، گردانهاى سواره نظام مسلمان نيز زير فرمان بيگهاى قبيلهء سنجاق خدمت مىكردند .