روزهاى سرنوشت ساز در جنگهاى صليبى (فارسى) — صفحة 101

درگيرى امويان اندلس و عباسيان بغداد از سويى و ميان بيزانسيها و كارولنجيان از سوى ديگر ، منجر به پيدايش محورهايى متضاد گرديد . محور نخست دوستى ميان بغداد و كارولنژيان « 1 » و محور دوم دوستى قرطبه - قسطنطنيه بود . در همين چارچوب شارلمانى اهتمام ويژه‌اى به اماكن مقدس نشان داد و كليساى غربى ( رُم ) نيز از اين اهتمام استقبال كرد . هارون‌الرشيد نيز با تلاشهاى هم‌پيمان خود ، شارلمانى ، براى ايجاد مؤسسه‌هايى در بيت‌المقدس يا فرستادن صدقات به كليساى قيامت مخالفتى نكرد . به اين ترتيب براى مدتى شارلمانى به اعتبار اينكه پادشاهى است كه قدرت حمايت از ارتدوكسها را در فلسطين دارد ، جاى امپراتور بيزانس را گرفت . ارتدوكسها نيز براى قدردانى از احسان وى آنچه از مظاهر افتخار در اختيار داشتند براى وى فرستادند . اما در دورهء جانشينان شارلمانى كارولنژيان شكست خوردند و بيزانس بار ديگر قدرت گرفت و به دوران اقتدار فرنگيان پايان داده شد . از اين پس ديگر يادى از فرنگيان نيست مگر ميهمان‌سراهايى كه به وسيلهء شارل ساخته شد ، اقدام‌هايى كه منجر به برپايى شعاير دينى در كليساى لاتينى سن مارى گرديد و نيز در مورد راهبه‌هاى لاتينى كه اقدام به خدمت در كليساى قيامت كردند . اما اين رويدادها در غرب فراموش نگرديد چون در مورد اين رويداد افسانه‌هاى زيادى شايع شد . مردم گمان مىكردند كه شارلمانى حامى شرعى اماكن مقدس بوده است ، حتى شايع شد كه خود شارلمانى از آن مناطق ديدار كرده است . به اين ترتيب براى نسلهاى آيندهء فرنگيان حق حكومت بر بيت‌المقدس به رسميت شناخته شد . امپراتورى بيزانس پس از سه قرن از فتح اسلامى ، پرچم دفاع از مسيحيت را برافراشت ؛ و اين در هنگامى بود كه امپراتور نقفور فوكاس خود ، فرماندهى ارتش بيزانس را براى جنگ با مسلمانان بر عهده گرفت . او در سال 961 م بر جزيرهء كِرِتْ و در سال 962 م بر زربه و مرعش چيره گرديد . نقفور در سال 966 م به منطقهء ميانى رودخانهء فرات حمله كرد تا ارتباط ميان حلب و موصل را قطع كند .